Alle reden vom Wetter

Omdat het weer een beetje somber was – het is in mijn Kempische woonplaats dagenlang tropisch geweest – heb ik mij gisteren al vroeg met een fles voor het scherm genesteld. Vlak voor mij ontrolden zich de laatste beelden van het verdronken Duitsland, al bijna geen nieuws meer. Als ik mijn hoofd een kwartslag draaide, zag ik door de tuindeuren een weldadig regentje op het gazon neerzijgen. Weinig onderwerpen interesseren mij meer dan het weer, vandaar dat ik verslaafd ben aan weerberichten.

Is het weer zelve in Vlaanderen meestal beter dan in Nederland, het weerbericht is altijd beter. Zowel de openbare omroep VRT als de commerciële VTM pakken na hun middagjournaal al uit met een uitgebreid bulletin: de huidige situatie, het Europees overzicht, de verwachting op langere termijn. Het VRT-weerbericht wordt bij toerbeurt gepresenteerd door Frank Deboosere, een kantoorbediende in zondags pak, en Sabine Hagedoren, een voluptueuze blondine. Hij is meteoroloog van opleiding, zij niet, maar zij heeft twee enorme voordelen, die tijdens haar presentatie soms grote stukken van Rusland, of als ze zich omdraait, Normandië en Bretagne afdekken. Op VTM is het weerpraatje zo mogelijk nog leuker. Daar geeft weergoeroe Eddy de Mey zijn exposé in samenspraak met een immer attractieve omroepster van dienst, die bijdragen levert als `Brrr..' en `Pff..' Deze sketch duurt ruim vijf minuten, even lang als het Spaanse weerbericht dat TVE om kwart voor vier uitzendt. Paco Montesdescoa, een soort Iberische Wim Bosboom, ratelt zonder adempauze zijn zonovergoten voorspellingen af tot hij hijgend met de rituele woorden `Nada mas' afscheid neemt. Kom daar eens om bij het NOS-journaal. Wie zou op straat Gerrit Hiemstra herkennen?

Terwijl iedereen nog weet hoe bruin Fred Emmer vroeger was als hij terugkwam van vakantie. Als een geblakerde tuinkabouter. Personality, daar gaat het om! Op tv is alle inhoud bijzaak.

Op zolder bewaar ik een aantal relikwieën uit de periode dat ik televisiemaker was: titelkaarten, draaiboeken, decorstukjes. Tussen deze prullaria bevindt zich het kartonnen landkaartje van Europa dat in de beginjaren van de omroep gebruikt werd door de weerman van het NTS-journaal. Het dateert van voor de zondvloed die de chroma-key en de digitale toverdoos over ons hebben uitgestort. Het toppunt van eenvoud: een lullig landkaartje dat achter een glasplaat stond, waarop een anonieme hand met lipstick de hogedrukgebieden schetste. In Vlaanderen had de weerman toen al een gezicht. Meer dan dertig jaar lardeerde Armand Pien zijn weerpraatje met volksspreuken, astronomische wetenswaardigheden en een dagelijkse bon mot. Hij groeide uit tot nationale held die tot op de dag van vandaag als hoogbejaarde special guest in Vlaamse amusementsprogramma's opduikt. Dat ook in Nederland de weerman een Willem Duys-achtige status zou kunnen verwerven werd pas duidelijk na de opkomst van de commerciëlen. Oké, we hadden inmiddels de molenwiekende Erwin Krol leren kennen en natuurlijk de beroepsamateur Jan Pelleboer, maar pas John Bernard (RTL) gaf het weer de amusementswaarde die het verdient.

Over amusement gesproken. Om precies middernacht wordt dagelijks het laatste weerbericht uitgezonden en wel op de Duitse satellietzender Neun Live. Het wordt voorgedragen door een strippende weervrouw in een vuurrood decor die onveranderlijk grote hitte aankondigt. Ik kan niet naar haar kijken zonder aan de even rode poster te denken die vijfendertig jaar geleden op mijn studentenkamer hing. Onder de koppen van Marx, Engels en Freud stond de tekst: ,,Alle reden vom Wetter. Wir nicht.''