`Voor mij hoeft een vrouw niet meer'

Steeds meer mannen zullen hun vrouwen overleven, volgens het CBS. ,,Ik heb zestig jaar een goede vrouw gehad. Nu mot ik niet meer.''

Iets meer dan twee weken geleden is de echtgenote van meneer Van der Mast overleden. Op zijn verjaardag, hij werd 87. Hij drinkt nu samen met Molly Millet de St Aubin, de jeugdvriendin van zijn vrouw, koffie in de ontmoetingsruimte van Zorgcentrum Tabitha in Amsterdam.

Hij zag die zondagochtend al aan haar ogen dat het zou gaan gebeuren. Ze was al jarenlang ziek, voor haar waren ze een jaar geleden naar het verzorgingstehuis gegaan. `Ten lange leste' mankeerde ze van alles. Die ochtend zei hij tegen haar : wil je taart. Zij vroeg: krijg ik morgen weer? Nee, zei hij. Morgen krijg je niks meer.

Meneer van der Mast is een van de weinige mannen in de ontmoetingsruimte. Het merendeel is vrouw en weduwe. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek zullen er steeds meer mannen als Van der Mast komen. Mannen die steeds ouder worden en hun echtgenote overleven.

Het echtpaar Van der Mast was zestig jaar getrouwd en al evenlang bevriend met het echtpaar Millet de St. Aubin. Zij is bijna 80, woont met haar echtgenoot in Almere en zoekt hem regelmatig op. ,,Ik ken veel mannen die alleen zijn achtergebleven. Mijn oudste broer, twee andere vrienden, en nu Guus. Mijn vader is ook alleen achtergebleven. Mijn moeder overleed toen ze 62 was, mijn vader werd 68. Dat was een heel normale leeftijd om te gaan. Tegenwoordig worden we zoveel ouder. Het was vijftig, zestig jaar terug heel bijzonder als mensen vijftig jaar getrouwd waren. Nu hoor je dat veel vaker.''

En de mensen die alleen komen te staan, vallen in een diep zwart gat, zegt meneer Van der Mast. En dat gat wordt dieper, zegt mevrouw Millet de St Aubin, omdat ze niet meer welkom zijn bij echtparen. ,,Een man of vrouw alleen, dat vinden echtparen bedreigend. Bang dat ze hun man of vrouw inpikken.''

Meneer Van der Mast heeft zijn koffie opgedronken en staat op om weg te gaan. ,,Kom, ik heb haast. Ik moet een rijke vrouw zoeken. Voor over twee jaar.''

Aan belangstelling komt meneer Smit niets te kort. Hij is 87 en sinds anderhalf jaar weduwnaar. ,,Net vroeg een vrouwtje nog of ik met een schaal met koekjes rond wou gaan, ze is jarig.'' Hij doet alles wat ze hem vragen, wil altijd iedereen helpen, maar daar blijft het bij. ,,Ik heb zestig jaar een goede vrouw gehad. Nu mot ik niet meer.

Weet u, er zitten hier zat leuke vrouwen. Ik kan het met iedereen goed vinden, maar ze mankeren allemaal wat. Onder de gordel, begrijpt u wel. Of geestelijk. Daar heb ik geen trek meer in. Mijn vrouw had reuma, ze kon de laatste vijftien jaar bijna niks meer zelf. Ik stond om zes uur 's ochtend op. Zette alles klaar, deed de was, hielp haar aankleden. alles. We kwamen alleen beneden voor de koffie en het avondeten. Verder niks.''

Nu kan hij gaan en staan waar hij wil. ,,Ik kan alles nog in mijn eentje rooien. Ik deel mijn eigen tijd in, ga de deur uit, leg een kaartje. En eens in de zoveel tijd hebben we hier een borreluur. In een aparte ruimte, deur dicht. Enkelt mannen. Dat is ook weleens leuk.''