Column

Slim slikken

Geen een kogelbrief in de vakantiepost. Het gaat dus niet goed met me. Ik blader me door een stapel kranten van twee maanden en lees ouds in plaats van nieuws. Ik zie dat Armstrong de Tour de France gewonnen heeft. Ik wist dat in mei al. Dat wist iedereen toen al. Toch zijn er miljoenen die toch weer gekeken hebben. En ze vonden het nog spannend ook. Samen met zijn arts/apotheker Ferrari heeft Lance het toch maar weer geflikt. Slim slikken heet dat. Hij kan een dokter betalen. Bij Rumsas moet zijn vrouw het regelen. De uitlaat van haar auto vonkte over de kasseien en de spatlappen sleepten over de grond. Zo afgeladen met epo zat haar wagen. Het was voor de zieke hond van de nicht van haar buurvrouw. Of zoiets. Wie kijkt er nog naar wielrennen? Je had mij zo de Tour van vorig jaar kunnen laten zien. Dan had ik een spannende maand juli gehad. In Ohio is een verpleeghuis voor demente bejaarden en daar worden de patiënten al jaren rustig gehouden met videobanden van oude honkbalwedstrijden. De World Series uit 1964 doen het fantastisch. De stand wordt bijgehouden op een prikbord.

In mijn Italiaanse dal vroeg ik me geregeld af waarom ik toch zo weinig verstand van sport heb. Dit naar aanleiding van een telefoontje van Mickey Huibregtsen, die deze zomer voor de LPF bewindslieden ronselde. Ik mocht kiezen uit Sport en Cultuur.

Tot slot las ik dat de bondscoaches een zekere Van der Vaart van Ajax aan de selectie hebben toegevoegd. Dan heb je lef. Echt een vondst van Dick en Willem. De onervaren Van der Vaart bij de selectie halen. Zo zie je maar: twee weten meer dan een. En ik was er niet opgekomen. Zal ik dan toch maar tegen Mickey zeggen dat ik het doe?