Staren in de bus

Op een zonnige dag met de krant in de tuin en dan het verslag van `een doodgewone overval', waargenomen door afstandelijke toeschouwers terwijl niemand zich ontfermt over het slachtoffer. Het is niet gewoon, nog niet. Dit ontstelt.

Ik moet natuurlijk wel denken aan een eigen ervaring: midden in de nacht haal ik in mijn pyjama een dronken jongen die zijn auto total loss gereden heeft uit de auto en sleep hem hangend over mijn rug ons huis in, omdat er rook onder de motorkap vandaan komt. In de buurhuizen gaan na de knal de lichten aan, maar NIEMAND KOMT NAAR BUITEN OM TE HELPEN.

Die ervaring is niet alleen maar negatief, want ik werd wel zelf gesterkt. Kennelijk reageer ik zelf níet zo als de nood aan de man komt. Maar ik denk dat ik ook begrepen heb waarom al die sterke mannen binnen bleven en een oudere vrouw een dronken kerel uit een rokende auto lieten sleuren. Mensen zijn bang. Misschien ook ongevoelig, maar vooral bang. Die busstaarders waren bang om bij een gevaarlijke situatie betrokken te raken.

U bent psycholoog, ik niet. Misschien vindt u mijn interpretatie van angst niet terecht, maar ik herken in veel onverschilligheid de angst en dat maakt mezelf sterker in plaats van zwakker. Toen er laatst een inbreker wilde insluipen in mijn slaapkamer en ik in een reflex heel hard sssssssssssssssodemieter op riep, vluchtte hij, nog banger dan ikzelf. Overal zie ik angst en reden tot angst, maar het beeld van u als zwaargewonde op straat zonder warme aandacht is zó sterk opgeroepen, dat ik denk dat veel mensen nu aan zichzelf vragen zullen stellen.

Dat de dialoog die u voorstelt hard nodig is, daar ben ik het onmiddellijk mee eens. Maar in mijn ogen is ook een opvoeding nodig waarin je leert wat je kracht is, wat je goed doet, hoe waardevol je bent. Als je gemerkt hebt dat je op jezelf kunt vertrouwen, word je sterker dan de angst. U hoeft niet opgevoed te worden door mij, maar ik zou ook willen zeggen dat uw actie om achter die dief aan te gaan moedig was. Op zulke momenten kom je jezelf tegen en die ontmoeting is niet tegengevallen, denk ik!

Ik hoop dat veel lezers zullen reageren. Die staarders die zich door hun angst lieten vangen zullen achteraf ook niet blij zijn geweest met hun gedrag. Misschien wordt zo'n staarder van toen wel een schrijver.