Moedwil

Het artikel `Een doodgewone overval' (Z, 26 juli) is aangrijpend; indringend opgeschreven, in afgemeten zinnen die me doen denken aan de korte zinnen van Remarques Im Westen nichts Neues.

Maar wat moet ik schrijven? Waarmee zou ik troost kunnen bieden? Een suggestie aandragen voor een `oplossing' van dit persoonlijke en maatschappelijke probleem?

Het is vreselijk hoe in enkele minuten een leven zo ernstig en moedwillig beschadigd kan worden.

Ik heb niet meer te bieden dan daarin mee te leven.