Mechanisch handelen

Uw artikel over de wederwaardigheden van de 53-jarige overvallen Amsterdammer in het Zaterdags Bijvoegsel is voor mij herkenbaar. Er wordt in toenemende mate mechanisch gehandeld in plaats van met medemenselijke compassie. Zelf heb ik dat helaas ook in het medisch circuit ervaren. Het handelen van de dames en heren artsen is dikwijls te typeren als nonchalant, in zichzelf gekeerd, non-communicatief. Verplegend personeel is dikwijls geïnfecteerd met een Angelsaksisch neo-Victoriaans aanrakingstrauma, dat in de opleiding wel als `professioneel handelen' verkocht zal worden. Het uit zich in gevoelloosheid en de afwezigheid van inlevingsvermogen, de goeden niet te na gesproken.

Het nieuwste `maatwerk in zorg' uit zich in huisartsenposten waar vriendelijke secretaresses erin getraind zijn mensen af te schepen met een paracetamolletje en 's maandags naar de huisarts te sturen. Dat heet een oplossing voor het gebrek aan huisartsen. Hoe zit het eigenlijk met al die numeri clausi voor (para)medische beroepen, waar gemakshalve (niet toevallig) nauwelijks over gepraat wordt? Zou dát soms een van de redenen zijn dat er bijvoorbeeld in België geen wachtlijsten zijn en personeel attenter handelt?

Ik voel in zijn algemeenheid tevens een toenemende mate van maatschappelijke vervreemding door het ontbreken van materiële en geestelijke solidariteit, gestimuleerd door algehele `marktverdwazing' die sinds de val van de Muur wereldwijd heeft toegeslagen en wellicht onomkeerbaar meer schade aanricht dan men nu wil erkennen. De Markt heeft hart noch hersens, en graaiende managers kunnen in dit klimaat hun gang gaan.

Wat Nederland betreft geloof ik niet dat men zich te veel illusies moet maken dat het met deze regering van projectontwikkelaars en VVD'ers met een christelijk sausje beter zal worden. Met het door deze verkiezingen geuite breed levend onbehagen zal niets gebeuren. De veenbrand woedt door...

Er is maar één woord voor de huidige maatschappelijke tendens: Onheilspellend.