Hoger dan Elvis

Suzie Pereboom: ,,Mijn ouders exploiteerden op de kermis een raketinstallatie. Een `Cyclotron', zo'n carrousel met twaalf `Titan-raketten' die heel hard in het rond draaien, omhoog en omlaag. `Als vliegen aan de wand', stond er groot geschilderd.

,,Elke zomer waren we in het buitenland. Dan in het Prater in Wenen, dan weer in Hamburg. Mijn ouders waren ondanks dat vrije leventje erg streng met me. Als we in Nederland waren moest ik gewoon naar school. Op reis had ik altijd boeken mee. In die amusementsparken ontmoette ik veel artiesten, en die wereld sprak me aan. Toen ik negen jaar oud was waren we in Helsinki toen daar een talentenjacht werd gehouden. Met een liedje van Rocco Granata won ik de eerste prijs: een bus met beschuiten. Paul Anka reikte die uit! In Denemarken deed ik met een popbandje mee aan talentenjachten. Je had toen nummers als `I'm just a lonely boy' en `I love you baby' en die liedjes heb ik allemaal nageaapt. Van die opnamen maakten we demo's die we rondstuurden naar piratenzenders. Toen ik veertien was stonden we met de kermis op een klein amusementspark even buiten Kopenhagen. Er trad een Engels bandje op, The Nicol's Family, en daarin speelde een jongen gitaar, een zekere Mike Watson. Nou, we werden een beetje verliefd hè? Een paar weken later ging hij met z'n band naar Duitsland en op een dag kreeg ik zomaar een telegram: Ze hadden een zangeres nodig. Dus wat deed ik? Vlug naar Duitsland. Mijn ouders vonden het goed want Mike zijn familie was er bij.

,,We hebben lange tijd met een band voor Amerikaanse militairen opgetreden en daar heb ik veel geleerd van het werken op de bühne. Het was van: step on: beweging, contact met het publiek. Die artiesten van tegenwoordig houden zich te veel vast aan de microfoon, ze kunnen niet met hun armen en benen werken.

,,Pas veertien jaar en dan al verkering. Na twee jaar rondreizen kreeg ik heimwee naar mijn ouders. Die stonden op dat moment op het Tivoli in Stockholm. Ik naar Stockholm. Op het Tivoli was ook een disco, en daar ben ik doodleuk de bühne opgestapt met een plaatselijk begeleidingsbandje. Onder het publiek was Jerry Williams aanwezig, een belangrijke figuur in de Scandinavische showbusiness. Ik kreeg zomaar een platencontract aangeboden! Larry Finnegan, die later de meeste liedjes voor me zou gaan schrijven, was toevallig in Zweden, dus van het een kwam het ander.

,,Ik mocht nooit zelf de muziek kiezen. Je kreeg meestal een demo toegestuurd die je moest inzingen. Larry zag ik alleen maar bij het inzingen. `De wereld is leeg zonder jou' was een van de vele hits die hij voor me schreef, maar eigenlijk de achterkant van een andere hit: `Johnny loves me', dus ik had ineens tegelijkertijd twee hits! In Scandinavië en Duitsland was `Suzie' een begrip. In Zweden stond ik maandenlang in de Hitparade. Hoger dan Elvis! Zingen deed ik in het Zweeds, Engels, Duits en Nederlands. Door al dat reizen met de kermis had ik goed mijn talen leren spreken.

,,Met Mike ben ik negentien jaar getrouwd geweest. We kregen een dochtertje maar onze relatie hield geen stand. Mike was inmiddels in Zweden als producer ook een grote ster geworden. Groter dan ik. We hebben nog een paar jaar samengewerkt. Hij heeft mijn laatste platen nog geproduceerd en toen kon ik eindelijk de liedjes zingen waar ik zelf van hield: `Da doo ron ron', `Knock on your door'. Ik heb nooit in die, hoe noem je dat, schandaalbladen gestaan. Men wist niet eens dat Mike en ik gescheiden waren. (Hij is inmiddels al voor de derde keer getrouwd). Mensen hebben daar niets mee te maken. Het gaat bij mij uitsluitend om de muziek. Toen mijn dochtertje vijf jaar was had ik een grote hit met `Walking back to happiness'. Ik had een meisjesgroep geformeerd: The Sunny Girls. Allemaal blonde Zweedse meisjes. Op dat moment kwam de grote kans om met Ike and Tina Turner een tournee door Amerika te maken. Maar ik mocht mijn kind niet meenemen. Mijn privé-leven is voor mij altijd belangrijker geweest dan mijn carrière, dus ik zei tegen die meisjes: `Ga maar alleen', en ben ik er mee opgehouden. Dat was in 1971. Al mijn hits hadden al in de toptien in Scandinavië gestaan. Larry Finnegan ging in Zwitserland wonen. Voor de belastingen natuurlijk. Alleen van `Da doo ron ron' waren inmiddels al 200.000 exemplaren verkocht. We hadden afgesproken dat mijn royalty's op een bankrekening in Zweden zouden worden gestort. Toen ging Larry dood. Zijn vrouw heeft alle banktegoeden meegenomen en niemand heeft er ooit iets van teruggezien. Na mijn scheiding leerde ik een Zweedse man kennen en heb ik een restaurant gekocht. Ja, je moet wat doen met je leven. Nadat hij was overleden ben ik naar het noorden gegaan. Naar Lapland. Een collega die daar een restaurant runde had assistentie nodig. Mijn dochter was naar Denemarken verhuisd en ik dacht: Wat moet ik hier alleen in Stockholm. Elk jaar ga ik nog naar Nederland. Oorspronkelijk komen we uit Tilburg, maar wat moet ik daar nog? Mijn ouders zijn oud en ziekelijk. Er is niet veel familie meer over. Ik ben echt Zweeds geworden.

,,Ik doe nog altijd festivals en optredens: `Musik ist in die Luft', `Die Goldene Schlager Parade', `Hallo Heino'. Dan moet ik altijd `De wereld is leeg zonder jou' zingen.

,,Er is veel gebeurd in mijn leven. Op het toppunt van mijn roem was ik pas zeventien. Je realiseert het je nauwelijks. Het komt op je af. Ik heb nergens spijt van. Net als Edith Piaf zing ik: `Je ne regrette rien', maar dan in het Zweeds.''