Controversiële transfer van een modelhockeyster

Zelden deed `een hockeytransfer' zoveel stof opwaaien als de overstap van international Janneke Schopman (25) van Rotterdam naar Den Bosch.

Het was een wrange maar vooral ironische speling van het lot. Uitgerekend op het complex van de club die ze onlangs de rug toekeerde, werkte Janneke Schopman gisteren de laatste training af met de Nederlandse hockeyploeg. Maandag vertrekt de selectie naar Macau, waar de Europees kampioen vijf dagen later afslaat tegen wereld- en olympisch kampioen Australië bij de jaarlijkse strijd om de Champions Trophy.

Het was een afscheid met een emotionele lading, nadat Schopman, één van de elf neo-internationals die onder bondscoach Marc Lammers debuteerde in de nationale ploeg, eind vorige maand besloot Rotterdam te verruilen voor landskampioen Den Bosch. Dat leek een weinig opmerkelijke `transfer', ware het niet dat de 25-jarige verdedigster kort daarvoor een collega-international, aanvalster Miek van Geenhuizen, hoogstpersoonlijk én met succes had aangespoord om de omgekeerde weg te bewandelen, oftewel van Den Bosch naar Rotterdam. Zover kwam het niet, want getergd door het `verraad' van Schopman koos Van Geenhuizen vervolgens niet voor Rotterdam, maar voor Laren.

Schopman, schuldbewust: ,,Ik heb een inschattingsfout gemaakt door Miek aan te spreken als `Rotterdam', terwijl zij in de veronderstelling leefde dat ik haar polste als vriendin. Dat had ik moeten beseffen toen ik haar vroeg, maar dat heb ik dus niet gedaan en dat was dom.''

Persoonlijke motieven gaven naar eigen zeggen de doorslag in haar beslissing om na negen jaar de club te verlaten, waar ze jarenlang de jeugd trainde. ,,Het was een lastige keuze, maar blijven zou betekenen dat ik sociale overwegingen voorrang zou geven. Dat past niet bij iemand voor wie hockey op de eerste plaats komt. Bij Den Bosch loopt een aantal ervaren speelsters rond van wie ik veel kan leren. Bij Rotterdam daarentegen ging ik de laatste maanden met steeds meer tegenzin naar zowel de trainingen als de wedstrijden.''

Niemand die het hardop durft te zeggen hockey is en blijft een ons-kent-ons-wereldje maar boze tongen beweren dat bondscoach Lammers, een oud-speler en -trainer van Den Bosch, zijn international heeft ingefluisterd om uit te wijken naar Brabant. Zodat `modelprof' Schopman in de aanloop naar eerst het wereldkampioenschap, eind november in Perth, en vervolgens de Olympische Spelen in Athene (2004) wekelijks samenspeelt met de verdedigster met wie ze bij de nationale ploeg zo'n hecht koppel vormt in het hart van de defensie, Minke Booij.

Lammers kent die verdachtmakingen, maar: ,,Wie dat beweert, weet dus niet wat-ie zegt. Als bondscoach dien ik mij neutraal op te stellen en verre te houden van allerlei club- en privé-belangen. Dat doe ik dan ook. Wie mij kent, weet dat dat zo is. Daarbij komt dat mijn speelsters zelfstandig genoeg zijn om hun eigen keuzes te maken en hun eigen uitdagingen te zoeken.''

Vreemd is die complottheorie echter niet. Schopmans plotselinge vertrek viel immers samen met de veelbesproken verwijdering van de speelster die zij de voorbije maanden uit het basiselftal verdrong, routinier Dillianne van den Boogaard (28) van Amsterdam. Lammers, licht geïrriteerd: ,,Geloof me: het een heeft niets te maken met het ander.''

Ook de 27-voudig international zelf verwerpt de suggestie ,,alsof ik op een idee gebracht ben''. Schopman, stellig: ,,Ik heb op zondag 21 juli, na het tweede oefenduel tegen Australië, bekendgemaakt over te stappen naar Den Bosch, Dillianne viel die zaterdag daarop af. Bovendien heb ik ook overwogen naar Amsterdam te gaan. Dus waar hebben we het over?''

Rotterdam-aanvoerster Florien Cornelis betreurt het abrupte vertrek van haar collega-international. ,,Maar als Jan per se weg wil, kan ze beter gaan. Bij een gedemotiveerde speelster is niemand gebaat. Het enige dat me verbaast, is dat ze het een en ander niet beter heeft gecommuniceerd. Want van een gebrek aan motivatie bijvoorbeeld heb ik niets gemerkt.''

Trainer-coach Donald Drost van vice-landskampioen Rotterdam kan zich vinden in die woorden. ,,Als iemand om wat voor reden dan ook is uitgekeken op een club, is het onvermijdelijk dat de wegen scheiden'', zegt de oud-international. ,,Al blijft het wel vreemd: het ene moment heb ik vijf internationals, drie weken later zijn het er plotseling nog maar drie.'' En dus? ,,Niets dus. Voor ons is het boek gesloten. Wij kijken vooruit.''

Dat doet ook voorzitter van de grootste club van Nederland (2.100 leden), Jan Hagendijk, die ,,liever niets meer wil zeggen over deze pijnlijke affaire''. Na enig aandringen: ,,Vooral voor Miek is het ongelooflijk vervelend. Sterker nog: ik vind het onverteerbaar. Onze goede naam is in het geding. Maar goed, Janneke kiest voor zichzelf en daar zullen we met z'n allen dan maar mee moeten leven. Verder houd ik mijn mond.''