Afritsbroek

Ook de vakantiekleding kent haar modegrillen. Om me even tot de herenmode te beperken: wat allang niet meer kan, is de ultrakorte short, oftewel het vroegere voetbalbroekje. Die wordt alleen nog gedragen door mannen van voorbij de zestig. De korte broek is nu lang en nogal zakkerig wijd.

Sandalen, ik kan me de tijd nog heugen dat je erom verketterd werd. Mijn dochters gingen niet met een sandalige vader de straat op, en als hij er sokken in durfde te dragen werd hij ook binnenshuis een paria. Tegenwoordig maak je de blits met de meest rooms-katholieke priestersandalen die de paus ooit gedragen heeft – je kunt er zó de biecht in afnemen. Maar nu wil ik niet meer.

En petjes, kan een man nog zonder petjes? Hoe groter hoe beter. Je hoeft niet meer bang te zijn dat je voor een Antilliaanse drugsdealer wordt aangezien. Met zo'n knots van een honkbalpet op je (liefst kaalgeschoren) kop ben je helemaal een man van deze tijd.

Toen kwam de opmars van de afritsbroek.

Ik wilde niet achterblijven, ook omdat ik mezelf nu eindelijk eens van een soort safari-look kon voorzien. Het avontuurlijke leven druipt immers van de afritsbroek af. Het is een broek voor riskante oerwoudexpedities. Met handige extra zakken voor messen, proviand en verbandmiddelen. Daar is de afritsbroek zelfs voor uitgevonden, geloof ik, maar nu mag je er ook mee op vakantie naar Katwijk.

Dus ik ook een afritsbroek.

Een heerlijke broek. Je voelt je meteen een andere man zodra hij om je heupen spant. Heftiger, krachtiger, zeg maar rustig virieler. Ook je tred wordt er lomer, cowboyachtiger door. Even had ik zelfs het gevoel dat mijn oogopslag er broeieriger van werd, maar daar kon ik weinig van merken bij de vrouwen in mijn omgeving.

De afritsbroek heeft echter ook nadelen. De primaire functie van deze broek is de mogelijkheid om het lagere gedeelte, de pijpen tot vlak boven de knie, te scheiden van of te koppelen aan het bovenste gedeelte. Een lange broek wordt een korte broek, of andersom. Ik hoop dat dit duidelijk is.

Maar nu de praktijk: het duurt even voordat je in de gaten hebt hoe het werkt. En in die periode van gewenning ben je bijzonder kwetsbaar. Je zit bijvoorbeeld op een bankje langs een druk fietspad om je van de onderste pijpen te ontdoen. Meteen zien we de bekende beginnersfout: je ritst de pijpen af zonder eerst je schoenen (of sandalen!) uit te doen. Ook het omgekeerde komt veel voor: mensen (meestal mannen) die eerst hun schoenen aandoen en dan hun pijpen aan hun korte broek willen vastmaken. Hartbrekende taferelen, die door langskomende fietsers gretig van commentaar worden voorzien.

Waar je bij het aanritsen vooral op moet letten, is dat je de juiste pijp om het juiste been doet. Het zou handiger zijn als alle pijpen op elkaar pasten, maar zo ver is de techniek nog niet. Wie voor de verkeerde pijp kiest, en intussen ook zijn schoen al heeft aangedaan, staat voor gigantische problemen. Hij komt in de verleiding om doodmoe op zijn vrouw te gaan leunen en haar te verzoeken de handelingen in de logische volgorde af te wikkelen. Doe dit nooit. Het is de ultieme vernedering.