Duur

Het wordt steeds duidelijker dat de Nederlandse horeca ons deze zomer, onder dekking van de euro, een zodanige poot uitdraait dat wij de rest van ons leven als financiële invaliden moeten uitstrompelen. Voor simpele consumpties als een kop koffie of een glaasje wijn betalen we nu ook op de Waddeneilanden of in de Achterhoek prijzen die we alleen van Parijse terrassen kenden.

Ik krijg steeds meer medelijden met die blije gezinnen die op de eerste dag van hun vakantie enthousiast neerstrijken op een Nederlands terrasje. Wat zijn ze straks precies kwijt?

Laten we eens kijken naar het voorbeeld van De Jaren, een populair café-restaurant in het centrum van Amsterdam. Als uitgangspunt nemen we een gezin met twee kinderen. Pa en ma willen het rustig aandoen en nemen alleen een kop koffie. Dat is samen 3,20 euro. De zoon wil een colaatje (1,70 euro), de dochter een sinas (1,80 euro) en zij hebben ook trek in een stukje appeltaart met slagroom (samen 7,20 euro). Dat maakt in totaal: 13,90 euro, en met fooi 14,50 euro, of omgerekend in die goeie ouwe gulden: 31,90.

En dan moet de dag nog beginnen, want de kinderen zijn in de groei en hebben over een uurtje `een reusachtige honger' die niet langer met een puntje appeltaart kan worden gestild.

Het hoofd van het modale gezin zal zich na zo'n dag achter de oren krabben, hij begint vergrijsde uitdrukkingen met `buikriem' en `tering naar de nering' uit de vergetelheid te halen. De eerste resultaten hiervan kon ik al signaleren. Je ziet in het openbaar vervoer weer meer mensen die hun eigen proviand tevoorschijn toveren, inclusief het glanzende appeltje van vroeger. Dat hoeft overigens niet alleen aan zuinigheid te liggen, het kan ook veroorzaakt zijn door een afkeer van die met vochtig veenmos belegde broodjes kaas op de stations.

Fietsend nabij Durgerdam stuitte ik zelfs op een jong gezin, waarvan de moeder een pakketje met eigengemaakte boterhammen en pakjes frisdrank opende en haar dochtertje vroeg: ,,Wat wil je op je broodje? Vruchtenhageltjes?'' Waarop het dochtertje zei: ,,Hm, lekker.''

Het is een scène die Jan Peter Balkenende deugd zal doen, en eerlijk gezegd, mij ook. Ik kreeg er bijna heimwee van naar de jaren vijftig, toen een chocaladereep nog een feest was, toen voetbalsupporters nog brave, zwijgzame mannen van 53 jaar waren, toen SBS6 nog niet bestond, toen...toen het leven nog zó saai was dat we allemaal om tien uur geeuwend van verveling naar bed gingen om te slapen uiteraard, want neuken bestond nog niet.

Nee, laat toch maar, nostalgie lost niets op. Maar ik zou het wél prettig vinden als we weer allemaal op een terrasje konden gaan zitten, zonder het gevoel te krijgen dat we getild worden door een grijnslachende horecamaffia, die vaak nog te gierig is om voldoende personeel in te zetten.

Laatst klaagde ik op het terras van het Amsterdamse Dantzig voorzichtig bij een kelner, dat ik al een kwartier zat te wachten om iets te kunnen bestellen. Hij keek me woedend aan en zei verbitterd: ,,Meneer, wij moeten dit terras met twee mensen doen, u zult zéér veel geduld moeten hebben.''