Vroemen kijkt even achterom en verspeelt goud

De vraag of Simon Vroemen zaterdag de Europese titel op de 3.000 meter steeple onnodig verspeelde, zal altijd onbeantwoord blijven. Feit blijft dat de Nederlandse atleet in München een foutje maakte bij de laatste hindernis en vervolgens op de finishlijn werd verslagen door de Spanjaard Antonio Jimenez. Eerst overheersten bij Vroemen de ambivalente gevoelens, maar later maakte de kwelling van een gemiste kans plaats voor de fierheid over een zilveren medaille.

Het probleem met de Europese atleten in het algemeen en Nederlanders in het bijzonder is dat zij niet gewend zijn op de loopnummers te strijden om medailles. De toon op die disciplines wordt gezet door de Afrikanen. Vroemen is niet vertrouwd met een open ruimte voor hem op de laatste meters. Zijn anticipatie zaterdag was ernaar, want in plaats van zich met volledige overgave op de eindsprint te storten, keek hij zenuwachtig om zich heen.

Waar Vroemen na afloop verklaarde echt niet harder te hebben gekund, had zijn manager en oud-atleet Jos Hermens angst in de houding van Vroemen gelezen. ,,Hij is niet gewend om initiatief te nemen, dat zag je'', zei de voormalige langeafstandsloper. ,,Ongemerkt liet hij op die laatste meters een negatieve impuls toe. Uitgerekend bij de laatste balk kwam Vroemen verkeerd uit met zijn passen en verspeelde hij een aantal meters, terwijl zijn goede sprongtechniek hem normaliter enige meters voordeel oplevert. Je zag de angst om te verliezen in zijn lichaam sluipen. Vroemen had de laatste meters niet moeten omkijken, maar er alles moeten uitpersen met de instelling: niemand komt meer over me heen.''

Het gevoel van Vroemen had de laatste meters naar zijn zeggen een andere taal gesproken. Bovendien kon hij tot zijn ergernis niet op het grote scherm in het stadion zien wat er achter hem gebeurde. Tijdens de finish van de steeplerace werden er beelden van het hink-stap-springen bij de vrouwen getoond. ,,In de laatste meters zat ik volledig stuk. Als dat niet het geval is, hoef je niet te kijken, want dan ben je nog in staat om te versnellen. Maar op het moment dat je niet harder kunt, heb je er wel eens iets aan om te kijken waar je tegenstanders zijn'', verklaarde hij zijn onrustige houding.

Naar het inzicht van Hermens had Vroemen in die situatie aan de binnenkant van de baan moeten gaan lopen om te voorkomen, dat Jimenez binnendoor had kunnen sluipen. ,,Een klassieke fout, omdat de buitenkant van de baan niet valt af te sluiten'', aldus de oud-atleet. Vroemen erkende die misrekening, maar voerde als excuus aan dat hij vanuit zijn ooghoeken alleen de Spanjaard Luis Miguel Martin aan zijn rechterkant had zien komen. Hij poogde hem op die manier af te stoppen. Vroemen: ,,Ik zag Jimenez pas op het laatste moment aan de binnenkant en toen was het te laat om het gat te dichten.''

Na de kille analyse volgde de berusting. Uiteindelijk realiseerde de 33-jarige atleet uit Delft zich dat hij ondanks alles een bijzondere prestatie heeft geleverd. Zo veel Nederlandse atleten winnen geen medaille op internationale kampioenschappen. De laatste medaille op een EK dateert van 1990, toen Erik de Bruin in Split zilver won bij het discuswerpen. Terugblikkend overheerste de trots.

Vroemen: ,,Dit is het resultaat van een decennium investeren. Er zijn weinigen die met zo'n laag niveau als ik tien jaar geleden, zo hard, zo lang en met zoveel geduld zijn blijven werken. Het doet me goed dat ik als dertiger nog een keer op het podium heb gestaan. Ik ben ook altijd blijven geloven in mezelf. Ik moet tevreden zijn, want er is een mooi resultaat uitgerold.''

De vraag na `München' is of Vroemen een mentale barrière heeft geslecht en de jacht op de Afrikanen kan worden geopend. Hijzelf denkt van wel, een zienswijze die hij staaft met cijfers. ,,Als je 's werelds zesde tijd hebt gelopen, vind ik dat je een medaille op de wereldkampioenschappen of de Olympische Spelen niet moet uitsluiten. Dat gat moet te overbruggen zijn, temeer daar de rivaliteit onder de Kenianen jaarlijks toeneemt. Staan er twee bij Jos Hermens onder contract, dan hoeven ze van die derde echt geen medewerking te verwachten.''

,,Onder invloed van verschillende managers gaan de Kenianen steeds strategischer lopen. Dat biedt kansen voor atleten als ik. Daarnaast heb ik laten zien dat een Nederlander in staat is een medaille te winnen. Dat moet een stimulans voor anderen zijn.''

Smet op Vroemens opvallende progressie is dat zijn naam in de media in verband met doping is gebracht. De verbetering van zijn persoonlijk record met zeven seconden naar een tijd van 8.06,91 minuten werd als verdacht beschouwd. Het deert hem niet, zegt hij.

,,Ik moet er om lachen. Iedereen die goed loopt is tegenwoordig verdacht. Zelfs Paula Radcliffe, voor wie ik mijn hand in het vuur steek. Ja, ik ook heb andere atleten wel eens van doping beschuldigd. Maar dat heb ik afgezworen sedert ik 8.13,45 heb gelopen. Ik zeg niets meer, want als ik een dergelijke tijd kan lopen, kunnen anderen het ook. Ik geloof best dat er hier en daar wordt gebruikt, maar het moet heel evident zijn, wil ik nog iemand beschuldigen.''