Mobiele telefoon verovert India razendsnel

Telefoonlijnen in India zijn notoir slecht. Daarom maken de Indiërs nu een grote sprong voorwaarts: ze gaan massaal mobiel telefoneren. Geen storingen meer op de lijn en niet eindeloos wachten op een aansluiting.

Het zal even wennen zijn om mensen in lendendoek, bloot bovenlijf en moddervoeten te zien met een mobiele telefoon aan het oor. Maar dat is precies wat in India staat te gebeuren. De GSM-revolutie is uitgebroken.

Nu zijn er nog maar 6,5 miljoen mobiele telefoons in gebruik, maar de verwachting is dat dit aantal in de komende twee jaar toeneemt tot 40 miljoen.

India heeft als het ware het tijdperk van de vaste telefoonverbinding overgeslagen, met goede redenen. Storing op de lijn was eerder regel dan uitzondering en het krijgen van een telefoonaansluiting was zelfs voor de meest geduldigde burger een zware beproeving. Eerst melden bij het hoofdkantoor, wat zeker een dag wachten op een houten bank kostte. Inkomensgegevens overleggen, die met zoveel zorgvuldigheid werden bestudeerd en nagetrokken, dat de belastingdienst er nog van kon leren. Daarna naar het regiokantoor, waar uiteraard de steekpenning moest worden toegestopt. Het was niet verplicht, je kon ook rustig je beurt afwachten, wat zes maanden kon duren. Maar als je binnen zes weken thuis een telefoon gezellig wilde horen rinkelen, moest er wel voor worden betaald.

Vervolgens naar het wijkkantoor, dat eigenlijk geen kantoor is maar een wachthuisje, waar de uiteindelijke meneer van de telefoondienst rustig slaapt. Men dient hem zachtjes wakker te maken, want deze meneer is de belangrijkste schakel tussen de telefoonaanvrager en de buitenwereld.

Hij is degene die storingen verhelpt en, wat algemeen wordt vermoed, meestal ook veroorzaakt. Als je plotseling geen kiestoon meer hebt, wil hij dat heel snel in orde maken, tegen betaling van een aanzienlijke fooi.

Dat is nu allemaal voorbij. Tegenwoordig stapt men een modern uitziend kantoor binnen, koopt er een Nokia, Samsung of Motorola, en begint meteen te bellen. De toestellen zijn wat prijzig, omdat ze niet gratis bij een abonnement worden geleverd, zoals in Nederland. Maar de kosten voor het mobiel telefoneren zijn de laatste weken flink gedaald. Vroeger kostte een uitgaand gesprek tien eurocent per minuut en een inkomend gesprek vijf eurocent. Nu kost het inkomend gesprek niets en een uitgaand gesprek nog geen vier eurocent per minuut.

De concurrentie tussen de aanbieders van mobiele telefonie is hevig en op frisdrank na wordt nergens zoveel voor geadverteerd. In die advertenties probeert men de gebruikers ook een nieuwe telefoon-etiquette aan te leren: het is onbeleefd om te telefoneren in een restaurant, het is verboden om te telefoneren als je achter het stuur zit en het is asociaal om te telefoneren in de bioscoop. De eerste twee regels worden door Indiërs keurig nageleefd, de laatste wordt massaal genegeerd.

De vaste telefoonlijn is zelfs voor de internetverbinding met de computer niet meer nodig. In de Indiase sprong voorwaarts zijn in de steden in hoogtempo glasvezelkabels aangebracht, voor kabeltelevisie en internet.

Anders dan in Europa is de mobiele telefoon in India geen kenmerk van een `life-style'. Rijke, minder rijke maar ook bijna arme Indiërs lopen tegenwoordig met een mobieltje: de marktverkoper, de chauffeur, zelfs de nachtwaker. Ook in de verre dorpen zijn antennes aangebracht en de boeren kunnen nu in contact blijven met hun zoons in de steden. Als ze tenminste stroom hebben om hun toestellen op te laden.