Jury Locarno kiest voor esthetiek

De jury van de internationale competitie van het Filmfestival van Locarno reikte gisteren de Gouden Luipaard uit aan de controversiële Duitse film Das Verlangen, van regisseur Iain Dilthey.

Het bekronen van dit portret van een liefdeloos behandelde domineesvrouw die verliefd wordt op een moordenaar van jonge meisjes geeft aan dat de jury, onder voorzitterschap van de Servisch-Franse producent Cedomir Kolar en met de regisseurs Béla Tarr en Jafar Panahi en acteur Bruno Ganz, meer gelet heeft op filmische middelen dan op politiek-sociale inhoud. Das Verlangen koppelt een consistent doorgevoerde spaarzame stijl aan een minimalistisch psychologische schets van de hoofdpersonen. Deze aandacht van de jury voor stijl en vorm blijkt tevens uit de Zilveren Luipaard voor de Argentijnse film Tan de repente (die ook een speciale vermelding kreeg voor het uitmuntende acteursensemble) en het Hongaarse Szép napok. Beide films blinken uit in het neerzetten van een melancholieke sfeer en dolende personages op zoek naar een sprankje geluk in een harde wereld. De speciale juryprijs ging naar de Iraanse film Man, Taraneh, panzdah sal daram (Ik ben Taraneh, 15 jaar oud) over een 15-jarig meisje dat zwanger raakt maar geen abortus wil, hoewel alleenstaande vrouwen in Iran met de nek worden aangekeken. De sterke en trotse hoofdrol van Taraneh Allidousti in deze film werd bekroond met een Luipaard voor beste actrice. De prijs voor beste acteur ging naar de jonge Giorgos Karayannis voor zijn rol in de Griekse versie van My Life as a Dog, Diskoli Apocheretismi: O Babas Mou.

De Belgisch/Nederlandse co-productie Meisje, van Dorothée van den Berghe, mocht twee prijzen in ontvangst nemen. Van den Berghe toonde zich verheugd met de bekroning van de jongerenjury omdat haar film over een jong meisje gaat, en elementen bevat die jongeren dus herkennen. De keuze van de internationale jury om esthetisch interessante films te belonen werd bekrachtigd in de twee prijzen (de prijs van de filmpers, en de oecumenische prijs) voor Alain Raousts La cage. Een film die het verhaal volledig door beelden vertelt, en lange stiltes niet schuwt. Deze prijzen lijken echter ook een signaal af te geven aan het festival om vooral dit soort cinema te blijven programmeren, en niet te verzuipen in onoriginele tweederangs films waarvan er teveel in de verschillende competities zaten. Nu maar hopen dat de boodschap doordringt.