Rijk?

Het gaat niet goed met de BV voetbal. Over de treurigheid van NAC, Sparta, Fortuna, Den Bosch is alles gezegd en geschreven. De Belgische eersteklassers hadden vorig jaar een totale schuldenlast van 90 miljoen euro. De Oostenrijkse kampioen FC Tirol werd naar de amateurs teruggewezen. In Zwitserland werden de eersteklassers Sion, Lausanne en Lugano decretaal vernederd. Het trotse Fiorentina in Italië is per oekaze onttakeld tot een club voor amateurvoetbal. Bij het keizerlijke Lazio wacht Jaap Stam nog steeds op zijn centen van het vorige seizoen. De Engelse competitie zit in zak en as na het dreigende bankroet van betaalkanaal ITV Digital. De Duitse voetballiga heeft 40 miljoen euro uit een noodfonds gehaald om clubs te ondersteunen. Kortom, de hele voetbalwereld kraakt in al zijn voegen.

Toch ken ik een man die zich rijk blijft boeren: Aad de Mos. De oud-coach is alweer ontslagen, nu dan als technisch directeur van KV Mechelen. De claims vliegen de Belgische provincieclub om de oren. Aadje wil geld zien, zoals hij dat wou zien – en kreeg – bij Ajax, Anderlecht, PSV, Werder Bremen, Standard Luik en Sporting Gijon. Ontslag afdwingen is zijn beproefde recept: zo word je rijk.

Ik blijf van Aad houden. Een jaar geleden zei hij me nog: `KV Mechelen heeft de mooiste velden van Europa. Ga op een doordeweekse avond naar de jeugd kijken. Alle lichtmasten aan, mooi geteerde hekken, de netten tot in de perfectie aangespannen, de hoekvlaggen strakker dan een strijkijzer. Dan wordt voetbal poëzie. Wat zeg ik, dan wordt voetbal een savoir-vivre.' Gisteren heeft hij in de Belgische kranten de oase KV Mechelen min of meer verketterd tot een poel van intriges, vriendjespolitiek, wanbeleid en opportunistisch gedrag. Een jungle, zeg maar.

KV-voorzitter Willy van den Wijngaert was al even grof in de bek: ,,Aad had het altijd over geldschieters uit Nederland, maar ik heb ze nooit gezien. En dan heb ik het nog niet over zijn eindeloze reeks mislukte transfers.'' Nou ja, ook een idylle heeft zijn ruige kanten.

Aad de Mos is ontpolderd tot een man van de wereld: schoenen uit Milaan, jasje uit Parijs, Braziliaanse samba in de gewrichten. Een man die op knieën loopt, niet op voeten. En daarbovenop: een vijfsterrenhoofd, gestreeld door de zon van Ibiza. Zelf mag hij graag zeggen: ,,Brazilië is mijn land. Mooie mensen, open mensen. Je treft er de ideale combinatie van klimaat, geluk en bijgeloof.'' En de dames vallen ook niet tegen, al is De Mos meer monogamist dan zijn vijanden denken. Aan erotisme à la carte geen gebrek, maar als het er echt toe doet, is er maar één frontlijn: mama en de dochters.

De Mos doet me aan Leo Beenhakker denken, net zestig geworden. Ook zo'n van lijf en ledematen geboetseerde bluffer hors concours. Maar eigenlijk zit hij het liefst in z'n eentje te vissen aan een Loosdrechtse plas. Ik denk dat De Mos en Beenhakker eenzame mensen zijn. Althans veel eenzamer dan hun relatieve successen. Ze dragen het kleed van het machismo om niet te moeten huilen. Juist die leugen neemt me voor hen in. Ik verbaas me alleen over het feit dat het zo lang duurt, die verbondenheid van illusies met club en spelers. Die groteske van liefde die geen liefde is.

Twijfelen is niet toegestaan: Aadje komt bij KV Mechelen wel weg met een miljoentje (gulden? euro?) voor de geleden morele schade. Morgen begint hij een nieuw hoofdstuk, misschien wel als bondscoach van Costa Rica. Want zo is het toch: Nederlandse trainers worden, all over the world, begeerd na het eclatante succes van Guus. Ze mogen bij wijze van spreken hun vrouwen, kinderen en overspelige aanverwanten mede op de loonlijst laten graveren. Als ze maar slecht Engels spreken, een suggestieve karatetrap in armen en benen hebben en zo nu en dan iets bijbels weten te verzinnen. Couleur locale van de polder, dàt is het laatste exportproduct van het door Wim Kok verlaten Nederland.

Ik zag deze week het doelpunt van Romario. Ik moest opeens huilen. Het was alsof ik in in de Renaissance werd geworpen, deelachtig mocht zijn aan een diepe, ongekende verwantschap van schoonheid. Die onuitspreekbaarheid van een ideaal uit de wreef maakte me week, op het klefferige af. Ik denk dat De Mos daar anders naar gekeken heeft. Tja, Aad is rijk, steenrijk, en ik ben de koning van mijn eigen sloppenwijk. Een oplichter die op onchristelijke uren wel eens durft te beweren dat Romario, Eusebio en Wim Kieft zijn vrienden zijn.