Finaleplaats is kroon op carrière van `oude' man

Troy Douglas kreeg het gisteravond even te kwaad toen hij na afloop van de 200 meter op de Europese kampioenschappen in München de catacomben van het Olympiastadion betrad. De 39-jarige sprinter realiseerde zich plotseling dat het individueel zijn laatste grote toernooi was geweest. De tranen waren oprecht van een man die al wedstrijden liep toen zijn huidige concurrenten zich nog met speelgoed vermaakten. Met de zevende plaats kon hij vrede hebben; meer zat er voor de `oude' man gisteravond niet in.

Het afscheid van Douglas is niet definitief. Hij gaat zich nu richten op de estafetteploeg, waarmee hij voorzichtig hoopt de Olympische Spelen van Athene in 2004 te kunnen halen.

Als vanaf volgende maand de Antilliaan Caimen Douglas gerechtigd is voor Nederland uit te komen, kan er een ploeg met olympisch perspectief worden samengesteld. Douglas ziet mogelijkheden om op die manier zijn loopbaan nog twee jaar te verlengen.

Individueel leverde de donker sprinter in München zijn laatste kunstje. Een speciaal moment, omdat zijn broer Steven er getuige van was geweest. ,,Hij zei: `Man, je loopt al zoveel jaren en ik heb je nog nooit op een groot kampioenschap in actie gezien. Dat wil ik ten minste één keer meemaken.' En hier was hij. Ik zag hem zelfs toen ik het stadion binnenkwam. Dat was een bijzonder moment. Alleen al om die reden wilde ik vanavond genieten. Want denk er niet te licht over, ik heb fysiek en emotioneel een zware week achter de rug. Elke dag een start, dat was zwaar voor man van mijn leeftijd.''

Nu Douglas zijn internationale loopbaan verlengt als estafetteloper wekt hij de indruk geen afscheid van het leven als sporter te kunnen nemen. De uit Bermuda afkomstige atleet spreekt dat echter tegen.

,,Ik kan het wereldje zeker missen, dat is het probleem niet. Als het moet stop ik en ga ik training geven. Maar ik loop nog zo graag, dat is het. Pas nu, na de finale, realiseer ik me wat ik deze week heb gepresteerd. En daar ben ik reuze trots op. Nu komt ook de ontlading. Ik dacht: Shit man, dit is mooi. Je doet nog volop mee en krijgt volop respect van de jongere lopers. Ik krijg nog zo veel positieve reacties en zo veel knuffels van die jongens, dat is mooi om mee te maken. Maar ik ben nu op een punt in mijn loopbaan gekomen dat ik moet kiezen. Individueel en estafette, dat wordt te veel. Ik moet aan mezelf denken. Ik wil graag nog één keer iets speciaals doen. Voor mezelf en voor de Nederlandse atletiek. En als het over twee jaar in Athene kan, zou dat geweldig zijn. Want met Troy Douglas weet je het maar nooit.''

Net zo min als met de 28-jarige Jacqueline Poelman, die na een afwezigheid van acht jaar in München haar rentree maakte op een internationaal kampioenschap. De Utrechtse sprintster was gisterochtend door het dolle heen nadat ze zich voor de finale van de 200 meter hard geplaatst. Dat was haar namelijk niet eerder in haar grillige loopbaan gelukt. Ze was op een EK nooit verder gekomen dan de halve finales.

De voldoening van Poelman school meer in het bereiken van de finale, dan in het lopen ervan. Dat was te merken, want de scherpte en de concentratie van de halve eindstrijd ontbrak in de race om de medailles. ,,Ik kon moeilijk de knop omzetten. Ik heb tussen beide wedstrijden voornamelijk met een big smile rondgelopen, zo gaaf vond ik het. Mijn gevoel valt moeilijk te omschrijven. Je komt terug en dan doe je iets wat je daarvoor nooit hebt gedaan. Ik ben dik tevreden, ook al had ik graag onder de 23,00 seconden gelopen. Dan moet dat maar in een andere wedstrijd gebeuren, op een EK gaat het vooral om plaatsen. En aan die opdracht heb ik voldaan.''

De voldoening van Douglas en Poelman had een andere dimensie dan die van de winnaars. De Nederlanders werden beiden zevende. Poelman in een tijd van 23,31 seconden en Douglas in 20,73 seconden.

De Europese titel bij de vrouwen ging naar de Française Muriel Hurtis in 22,43 seconden. De Belgische Kim Gevaert won na de 100 meter ook zilver op de 200 meter. De derde plaats was voor een dolgelukkige Manuela Levorato uit Italië.

De winnaar van de 200 meter bij de mannen ontpopt zich langzaam maar zeker tot een fenomeen op die afstand. Nadat Konstantinos Kenteris twee jaar geleden in Sydney sensationeel de olympische titel veroverde en vorig jaar in Edmonton wereldkampioen werd, voltooide hij gisteravond in München de trilogie met de Europese titel.

De kleine Griek afkomstig van het vakantie-eiland Lesbos laat zich bij hoge uitzondering zien in internationale wedstrijden om vervolgens op grote kampioenschappen toe te slaan. En hoe, want gisteravond won hij de 200 meter in de beste seizoenstijd van 19,85 seconden, op grote afstand van zijn concurrenten.

Het Europese record van 19,72 seconden, dat op naam staat van de Italiaan Pietro Mennea, is voor Kenteris binnen handbereik. En ook verbetering van het wereldrecord van 19,32 seconden, dat de Amerikaan Michael Johnson in 1996 liep tijdens de Olympische Spelen in Atlanta, lijkt een kwestie van tijd.