Bassdrumbone

Door alle drukte over de elektronische manipulatie van geluid zou je bijna vergeten hoe mooi instrumenten `van zichzelf' kunnen klinken. Mits ze in goede handen zijn, bijvoorbeeld van contrabassist Mark Helias, drummer Gerry Hemingway en trombonist Ray Anderson. In 1997 maakten ze als BassDrumBone hun eerste plaat, verloren elkaar daarna soms lang uit het oog, maar maakten dat bij reünies altijd weer goed. Zoals in september 1997 in het Amsterdamse BIMhuis tijdens een concert dat door de VPRO werd opgenomen en nu is uitgebracht als March of Dimes.

Dat dit trio het zonder sample-box of producertrucs zeventig minuten spannend weet te houden is geen godswonder, maar te danken aan de voor podiumkunst ideale combinatie: meesterschap en speelplezier. Het kleurrijke taalgebruik van Anderson – wie beweerde dat een trombone een beperkt in strument is? – trekt uiteraard de meeste aandacht maar ook Hemingway en Helias spelen schitterend. In het koddige titelstuk en het vlotte FlipFlop maar ook in de langzame stukken waarin niets spectaculairs gebeurt. Zoals het door Helias geschreven Gentle Ben dat zo fraai `laid back' wordt gespeeld dat je er bijna op weg drijft. Ook de vier andere stukken hebben dat wat goede muziek van slechte onderscheidt: je wordt er niet moe van maar juist energiek. Zal ik die sax die al jaren in de kelder staat toch maar weer eens te voorschijn halen?

BassDrumBone: March of Dimes (data 021). Distr. ToonDist