Slapeloze nachten van buurtterreur

Vier maanden lang woedde een heuse straatoorlog in een keurige Sittardse buurt. Er werden twee aanslagen gepleegd met molotovcocktails. ,,Dit is geen wraak, dit is een moordaanslag.''

Op drie april ging de eerste auto in de straat in vlammen op. Zomaar. De volgende nacht was de auto van een andere bewoner aan de beurt. Vanaf dat moment zat de hele buurt 's nachts met kloppend hart achter de rolluiken. Op de uitkijk of nog meer onheil zou geschieden. ,,Maar dat houdt geen mens vol, nacht aan nacht'', zegt meneer Claes, één van hen. ,,Op een gegeven moment móet je gewoon slapen.''

Die vermoeidheid werd een gezin met vader, moeder en twee kinderen, in de nacht van 12 op 13 april, bijna fataal. Toen werd een molotovcocktail door de voordeur gegooid. De moeder hoorde het glas rinkelen en kort daarop de plof van de brandbom. Zij sliep beneden, bij hun hondje dat die avond vreselijk onrustig was. ,,Ik noem mijn hondje mijn gouden engeltje'', zegt zij, met grote schrikogen. ,,Als ik boven geslapen had, waren we misschien nooit meer wakker geworden.''

Vier maanden later lijkt de rust weergekeerd in de straat, de Aan Hiemstenrade, in Sittard. De tuintjes zijn verzorgd, de straat is fris geboend, de hortensia's bloeien. Hier en daar staat een gietijzeren bankje in de voortuin, schuurtjes in achtertuintjes. Mevrouw Josephs knipt de heg.

Het is onvoorstelbaar dat hier een heuse straatoorlog woedde waarvan twee gezinnen slachtoffer werden. De balans: twee uitgebrande auto's, twee aanslagen met molotovcocktails, een ernstige mishandeling van een buurtgenoot, een uitgebrand tuinhuisje, een met `Rot op!' bekladde woning en een coniferenbrand. ,,Je zou dit in een andere buurt verwachten'', zegt de politie.

De buurt sliep slecht, die periode. ,,Elke nacht gingen we ermee naar bed'', zegt buurtgenote Diny Wiggers. ,,Wij hebben zelf ook een kind, net als de slachtoffers. We vroegen ons af of we de voordeur moesten barricaderen.''

Afgelopen maandag nodigde de politie de buurt uit, voor een voorlichtingsbijeenkomst. Er kwam zestig man opdagen. Daar vertelde de politie dat buurtgenoot `Hennie' was opgepakt en nu vastzit. Hij wordt gezien als het brein achter de bomaanslagen. Het motief is wraak. Omdat de gedupeerde gezinnen zijn wietplantage verraden zouden hebben. Een achttienjarige jongen zou de bommen gegooid hebben. Twee andere bewoners van de Aam Hiemstenrade werden ook opgepakt, maar die zijn inmiddels weer op vrije voeten. Er is tegen hen wel proces-verbaal opgemaakt.

Is Hennie aangegeven, door iemand uit de buurt? Door mij in ieder geval niet, zegt meneer Claes, terwijl een voorbijrijdende ijscokar London bridge is falling down klingelt. Het is een publiek geheim dat Hennie een plantage had, zeggen bewoners. ,,Ik heb geen idee waarom hij míj had uitgekozen. Dit is geen wraak, dit is een moordaanslag'', zegt een van de bewoners die belaagd werd met een brandbom.

Hennie zag er dan misschien uit als ,,een klein gangstertje'', zegt Diny Wiggers, wiens tuin aan die van de verdachte grenst. ,,Maar het was altijd een goede sul. Trots op zijn tuintje, altijd de stoep aan het vegen. Ik vind dit heel erg.'' ,,Je kan hem bij wijze van spreken 's nachts uit zijn bed bellen als er iets is'', valt buurtgenoot Marcel Crijnen bij.

Maar ja, zegt André Wiggers, de man van Diny, een wietplantage heb je natuurlijk niet zomaar. En dat een buurtbewoner door Hennie total loss werd geslagen, is natuurlijk ook niet goed te praten. ,,Twee blauwe ogen was bij wijze van spreken ook genoeg geweest'', zegt Wiggers. Hij bedoelt het cynisch. ,,Maar Hennie ging door.'' Na de mishandeling werd Hennie aangehouden.

De echtparen Wiggers en Crijnen zijn extra geschokt omdat Hennie en de twee andere opgepakte buurtgenoten bij hen in het `wijkplatform' zaten. Een op eigen initiatief opgerichte club van twintig buurtbewoners die zich inzet voor betere voorzieningen in de wijk en activiteiten voor de jeugd organiseert. Hennie deed in het wijkplatform `de groenvoorziening'. ,,Daar was hij echt goed in'', zegt Diny. Maar een wietplantage?

De drie verdachten hadden het platform nota bene zelf opgericht, afgelopen november. De twee die weer op vrije voeten zijn, waren respectievelijk voorzitter en secretaris. Ze waren soms wat agressief tegen de jeugd, als die een balletje trapte in de straat. Maar altijd correct op vergaderingen, zegt Yvonne Crijnen. De platformleden vermoeden dan ook dat Hennie zich heeft laten opstoken door iemand anders. ,,We kunnen ons niet voorstellen dat Hennie dit zelf bedacht heeft'', zegt Marcel.

De activiteiten van het buurtplatform moeten doorgaan, vinden de twee echtparen van het platform. Ze zijn al met buurtkinderen naar De Efteling geweest, en naar Six Flags. Daarvoor heeft de gemeente geld beschikbaar gesteld. Nu staan de Ardennen op het programma. Op 24 augustus is er een buurtbarbecue.

De verdachten kunnen niet terugkeren in het platform, zelfs niet de twee die nu weer op vrije voeten zijn. ,,Er zijn toch kinderen in gevaar gebracht'', zegt Diny. Maar de verdachten moeten zélf die conclusie trekken. Of de gemeente moet bemiddelen.

Hennie is gepakt, maar de buurt blijft met littekens achter. De woningen verderop in de straat die te koop staan, zijn nog steeds niet verkocht. De buurtbewoners zien een link. Kinderen zijn getraumatiseerd, een aantal mensen hebben hun coniferen uitgegraven. Uit voorzorg. ,,We willen dat het weer wordt als vroeger. Dat mensen niet meer argwanend achter de ramen zitten'', zegt meneer Claes. Maar wat als Hennie weer vrijkomt?

Eén van de geterroriseerde gezinnen, dat gistermiddag niet thuis was, is al op zoek naar andere woonruimte. De andere familie weigert te vertrekken. ,,Je hebt hier toch je vrienden, je hebt in je woning geïnvesteerd.'' De uitgebrande huizen zijn grondig gerenoveerd. Eén van de gezinnen is daarvoor tien weken in een vakantiewoning ondergebracht.

De verdachten moeten maar vertrekken, vinden de buurtbewoners diep in hun hart. De woningbouwvereniging wil echter niet reageren voordat met alle betrokkenen gesproken is. ,,Maar ja, dan nog. Wie wil die mensen nog hebben?'', mijmert mevrouw Josephs, de heggeschaar in de hand.

De verdachte die nu weer thuis is, doet de deur open, maar wil niets zeggen. Op het huisnummer waar Hennie woont, doet niemand open. De rolluiken zijn deels neergelaten. ,,Welkom'', staat er op de mat voor de deur. Als de verslaggever en de fotograaf doorlopen, begint een hond wild te blaffen.

De namen van de familie Claes, Hennie en mevrouw Josephs zijn om redenen van privacy gefingeerd.