Maigret en het duivels dilemma

Mat Herben geeft er de brui aan en het Journaal denkt dat het een probleem heeft. Natuurlijk, er liggen talloze beelden in het archief die de beslissende momenten van Herbens korte politieke carrière markeren, heel aardige beelden zelfs, maar dat vond het Journaal niet genoeg. Herben nú, dat moeten ze hebben. Maar de man is met vakantie, helemaal in Italië, dus dat schiet niet op. De oplossing? Een cameraman, denkelijk ook een regisseur en wie weet zelfs een geluidsman krijgen de opdracht om in Den Haag de kamer van de fractievoorzitter van de LPF te filmen. Die wordt net fris in verf gezet. En zo komt het dat de kijker die, tuk op het laatste nieuws, om 8 uur de televisie aanzet, verwend wordt met het beeld van een huisschilder die op zijn hurken een deurpaneel zit wit te verven. Een paneel van de deur van de kamer van de LPF-fractievoorzitter. De cameraman slaagt er zelfs in een glimp van het interieur veroveren. Het interieur van de kamer waar Herben niet zal werken. Hosanna!

Hoe moet het Journaal dit nog overtreffen? Een staatssecretaris streeft naar een ,,stukje bemoeizorg'' en twee keer valt de term `een duivels dilemma', dus dat lukt best.

Over naar de BBC, voor een aflevering van de serie met `de beste regionale documentaires' uit eigen huis. The Hill with the Hole kan nauwelijks missen. Onderwerp is de ruim vierduizend jaar oude, door mensen `gebouwde' heuvel Silbury Hill. Omdat de mythe wil dat er een gouden ruiterstandbeeld in begraven werd, is er honderden jaren lang in gegraven. De heuvel is zo poreus geworden dat hij dreigt in te storten. Actie is geboden. Onderwerpen als dit kunnen heerlijk curieuze films opleveren, maar deze film is eventjes erg saai geworden. Grijze archiefbeelden en computeranalyses worden afgewisseld met wetenschappers die de tunnels in de heuvel in kaart brengen. Er is wat niet nader verklaard druïdengedoe (hand in hand in je regenjack in de kring en zoemen maar) en een pronte onderzoekster bestudeert oude papieren. Ja, Silbury Hill is er slecht aan toe. Het gat aan de top wordt dichtgestopt. En dan is de film uit. Een van de beste regionale documentaires van de BBC, het mocht wat. En daarvoor heb ik het eerste half uur van Maigret laten zitten.

Gelukkig verlopen de afleveringen van Maigret zo traag dat het geen moeite kost het moordmysterie binnen te stappen en overigens doet dat mysterie nauwelijks ter zake. De serie is niet gewiekst geschreven. De commissaris verricht geen ingenieus speurwerk, hij wacht gewoon tot de dader bekent of zich laat pakken dankzij een kleine list.

Naar Maigret kijk ik wegens de museale kwaliteiten: de ouderwetse Franse regie van oudgediende Pierre Granier-Deferre; de decors met kannetjes van Ricard en vervaagde muurreclames van Dubonnet; de figuratie die opgepoetst langs trippelt c.q. beent. En Bruno Cremer als commissaris Maigret. Groot in zijn afgedragen pak is hij zonder veel woorden dreigend voor de daders, een vriend voor de mannen en vaderlijk voor de vrouwen in de penarie, voor de hysterische dure dames, voor de hoeren in hun openvallende peignoirs, voor de dienstmeisjes in hun gesteven schortjes. Zijn maximale dreigement is: ,,Ik heb de tijd''; mijn favoriete Maigret/Cremer-moment is als hij zegt: ,,Quelle drôle d'affaire.'' En dan zucht hij.

Verlangend naar nog wat moord en raadsel begeef ik me in Ruth Rendell: Going wrong. Kun je ook moeiteloos volgen zonder het begin te hebben gezien, maar je hebt er niets aan. De KRO kondigt het aan als detective, maar hier wordt de moordenaar in spe gevolgd. De film maakt zich druk, er wordt driftig met de camera bewogen, nadrukkelijk nerveus geacteerd en in kortademige shots gemonteerd, maar het verhaal is uitgesmeerd over drie afleveringen. Er is alleen nog maar een aanslag gepleegd en dan rollen er al eindtitels over het scherm. Een week wachten op de rest. Kom zeg. Bekijk het maar. Ik houd ermee op.

Dit is de laatste bijdrage over televisie van Joyce Roodnat, chef-kunst van NRC Handelsblad.