Hardsteen brokkelt en barst

Een jaar geleden, of het zal eigenlijk wel weer veel langer terug zijn, zijn ze bij ons begonnen met nieuwe bestrating, en met de `bestoeping' zal ik maar zeggen. Bij ons, in het centrum van Amsterdam.

Mooi moest het worden. Geen asfalt afgewisseld met stukjes klinker en dan weer andere klinkers, een beetje beton en dan weer een paar tegels en dan weer asfalt, zoals het altijd was. Nee, nu echt mooi. Alles in lijn met mooie en dure spullen, alles strak. Overal zag je ze bezig, het Spui, de Leidsestraat, stukken gracht, de Kerkstraat. We zijn nu een eind op weg, en eerlijk is eerlijk (hoewel het hier en daar nog een zooitje is), het is er echt mooier op geworden. Mooie klinkers, mooie fietspaden en stoepen, en mooie frisse trambanen.

Het allermooiste van al die mooiheid zijn de stoepranden, trottoirbanden in het jargon. Prachtige nog kletsnatte stukken hardsteen die recht uit het plastic kwamen. Huppeldepup from Ireland, stond er op de verpakking. Ik zie de stratenmakers ze nog uitladen, die stukken stoeprand. ,,Limestone uit Ierland'', zeiden ze trots. Ik stond erbij en ik keek ernaar, en ik werd er zelfs een beetje jaloersig van. Zulke mooie stenen zou ik wel in huis willen hebben, dacht ik. Stukken stoeprand in bochten, rechte stukken, stukken met drempels, stukken met aflopende schuine kanten voor de fietsers, geribbelde antislipstukken, mooie verbindingsstukjes, korte stukken, speciale langere – ieder stuk een kunstwerk op zich. Allemaal op maat, custom-made, donkergrijs, hard, een genot voor het oog. Ze werden ook niet zomaar gelegd, zoals die gore betonranden.

Nee, dit was meer een soort van mozaïeken. Het was Italiaans, Frans, weet ik veel wat het was, maar het was iets met allure. Iedere dag ging ik kijken hoever ze waren, en als het regende dan glommen ze nog donkerder en mooier dan wanneer het droog was. Dan voelden ze zich meer thuis, zo leek het. Niet dat ze droog slecht waren, maar nat zag je dat witte adertje nog mooier, dan had het net iets meer. Zoals dat standbeeld van James Joyce op de binnenplaats van Trinity College in Dublin, dat moet ook in de regen.

Nou goed. Het werk was een tijdje geleden, hier bij mij op de brug althans, helemaal af. Allengs gingen we er met z'n allen aan wennen. Alles, ook mooie dingen, alles went. Niet zo gek veel later echter, toen ik er weer eens overheen liep, hoofd naar beneden, toen zag ik tot mijn schrik dat er hier en daar toch al behoorlijke stukken waren afgebrokkeld, en dat er zelfs één gebarsten was.

En vorige week kwamen de mannen, om sommige stukken eruit te tillen en er andere voor in de plaats te leggen. Geschokt nam ik een klein stukje mee naar binnen om er eens met een hamer op te slaan. Bij hele kleine tikjes vlogen de splinters om mijn oren, en bij een klapje in het midden brak het. Was er weer eens sprake van het zoveelste Amsterdamse drama?

,,Nee, nee, geen paniek'', zegt de meneer van dienst. ,,Het is hardsteen.''

,,Maar het brokkelt toch?''

,,Ja, maar dat komt door de auto's, door de vrachtauto's die er overheen rijden, was bij beton ook gebeurd.''

,,Ja, maar dan brokkelt het toch?''

,,Ja, maar dat komt omdat de Amsterdammertjes zijn weggehaald.''

,,Ja, maar dan brokkelt het toch?''

,,Ja, maar in Leusden ligt het ook al heel lang en daar is het ook hier en daar afgebrokkeld, en het is daar ook niet erg.''

,,Maar is het in Leusden niet rustiger met vrachtauto's dan hier?''

,,Nee, als je goed kijkt is het daar ook gebrokkeld en gebarsten.''

,,Niets aan de hand dus?''

,,Nee, en het is bovendien herbruikbaar.''

,,Herbruikbaar?''

,,Ja, dat beton dat gooi je na twintig jaar weg, dit niet. Dit leg je gewoon terug.''

,,Ja, maar als het gebarsten en afgebrokkeld is, dan is het toch, eh, gebarsten en afgebrokkeld?''

,,Ja, maar dan kan je het weer hergebruiken.''

,,Gewoon gebarsten en afgebrokkeld terugleggen?''

,,Ja.''

,,Wat kost het nou, zo'n stuk? Zeg een gewoon recht stuk van een meter.''

,,Weet ik niet. Tweehonderd gulden, dacht ik.''

,,En die mannen, hier voor de deur, wat zijn die dan nu aan het doen?''

,,O daar, dat is omdat het daar verkeerd gelegd is. Dat moet over, kwestie van wennen, ook voor de stratenmakers, niets aan de hand, kwestie van wennen.''

Ben toch maar weer even naar buiten gerend en heb er hier voor de deur, en op de brug, in de gauwigheid zo'n 136 geteld. Ik zal het in de gaten houden, dat `niets aan de hand', die `twintig jaar' en dat `hergebruik'.