Alles mag, als het pakje maar op tijd is

Een pakketje van Arnhem Zuid naar Velp in 25 minuten. De fietskoeriers van Velocity moeten het onderste uit de kan halen in de drukke stad, maar het kán.

Over de stoep, trappen op en af, tegen het verkeer in, met gevaar voor eigen leven of over de vluchtstrook. Alle middelen zijn geoorloofd, volgens Dirk Dijkhuis, de 28-jarige eigenaar van fietskoeriersbedrijf Velocity.

Toen Velocity in 1996 begon, vervoerde het alles wat het kon. ,,We reden zelfs voor Kwikfit. Met autobanden aan het stuur en uitlaten die een meter uit je rugzak steken langs de snelweg'', vertelt Dirk.

,,We waren toen veel minder goed georganiseerd'', zegt Dirk, die inmiddels twaalf werknemers heeft. Samen met zijn vriend Vincent van Eijk begon hij het bedrijf zes jaar geleden zonder veel omhaal. Ze kochten waterdichte rugzakken en twee mobieltjes en reden `vanaf dag 1' pakketjes door Arnhem en omgeving. Aanvankelijk namen maar weinig bedrijven de ploeterende koeriers serieus, maar door de lage prijzen groeide de klantenschare snel. ,,We reden voor 3,50 euro het hele centrum door'', zegt Dirk. ,,Daar kon niemand tegenop. Maar we kwamen er zelf ook amper van rond.''

Al snel zat Velocity in financiële moeilijkheden en zat de Belastingdienst de fietsende koeriers op de hielen. ,,We hadden verstand van fietsen, niet van administratie. Hogere schulden, harder fietsen was het motto'', zegt Dirk. Hij was echter zo gegrepen door de kick van het fietsen dat hij aan de bedrijfsvoering niet toekwam. Dirk begon mee te doen aan de wedstrijden die fietskoeriers uit de hele wereld organiseren. Bij deze races wordt een situatie nagebootst waarbij de koerier een aantal pakketjes zo snel mogelijk naar verschillende bestemmingen moet brengen. Toen de Arnhemse koerier in 1997 het wereldkampioenschap in Barcelona won was het hek van de dam en won hij anderhalf jaar lang bijna alle legale en illegale races die er in de wereld te winnen vielen.

Dirk won bij ieder kampioenschap een vliegticket naar de volgende wedstrijd en racete tussendoor de pakketjes van zijn klanten naar hun bestemming.

Op het WK in Washington kwam echter een bruut einde aan zijn zegetocht. Om de races zo spectaculair mogelijk te maken, werden de parcours steeds gevaarlijker. Dirk had de avond tevoren te veel gedronken en stond niet helder op de baan. Hij viel en kwam met een paar gebroken ribben in het ziekenhuis terecht.

Toen pas realiseerde hij zich dat hij zijn bedrijf en dus ook mede-eigenaar Vincent had verwaarloosd. Het kostte hem zes maanden om overeind te krabbelen en orde op zaken te stellen in de bedrijfsvoering van Velocity. De fietskoeriers waren onbewust ingehaald door het internet. Grafische ontwerpers en fotografen verruilden Velocity in 2000 massaal voor de digitale verbinding en dus moest Dirk op zoek naar nieuwe klanten. Tegenwoordig bezorgt zijn bedrijf veel officiële documenten van advocaten, notarissen en de rechtbank.

Zijn bedrijf kreeg Dirk er weer bovenop, maar voor zijn collega Vincent was het te laat. ,,Het ging niet meer zo goed tussen ons'', zegt Dirk. ,,Ik vloog acht keer per jaar de wereld rond en hij had een kind gekregen en begon aan zijn toekomst te denken.''

Dirk ging alleen verder. Hij maakte van Velocity een rendabel bedrijf met een omzet van een ton, maar de passie is er inmiddels af voor de 28-jarige ondernemer. Hij bezint zich op het volgende bedrijf dat hij gaat opzetten. ,,Ik ben banger voor de zekerheid dan voor onzekerheid'', zegt de jonge ondernemer. ,,In Arnhem ken ik iedere stoeptegel. Ik moet iets anders.''

Dit is het vijfde deel in een serie over de economie van de straat. Eerdere delen verschenen op 5, 18 en 26 juli en 3 augustus en zijn te lezen op www.nrc.nl.