Zap. Bomhoff. Zap. Borstvoeding

In heel Europa regent het per wolkbreuk. Het Journaal kan niet om de verregende camping heen (afvoergeultjes om de tent maar we gaan nog niet naar huis), maar besloot dat nieuws origineel te verbeelden. Naast twee maatbekertjes vol water wordt een derde gezet. Ook vol. De bekertjes staan buiten dus wij thuis moeten denken: hé, regenwater! Nou, nou, nou, wat een vracht regen! Maar die bekertjes zijn gewoon bij de kraan gevuld, hoor, niet intrappen. Dan passeert in een flits het beeld dat ik nooit meer zal vergeten: het zoete blikje van een van de aan het hoofd met elkaar vergroeide baby's.

Tijdens de reclame zap ik weg, in afwachting van Netwerk. Jan Boezeroen zingt: ,,Bij mij valt echt niets meer te halen/Jij hebt me helemaal uitgekleed.'' Hij staat in een westerndecor en hij is vet. Allemachtig, dat iemand met zo'n pens en zo'n onderkin op de televisie een liedje durft te zingen. Gauw weg hier.

Netwerk deelt rapportcijfer 4,6 uit aan minister Bomhoff en haalt, bij gebrek aan nieuwe, wat van zijn oude uitspraken van de plank. Weldra heeft de minister weer een dikke voldoende, want twee ziekenhuisdirecteuren beamen die uitspraken, in woorden en voor de duidelijkheid ook met stil geknik terwijl ze naar Bomhoff op de video zitten te kijken.

Suffer kan niet, wel doller, zoals Netwerks reportage over bodyguards. ,,De bodyguard is niet meer de gorilla'', zegt een gorilla. Sinds de moord op Fortuyn is er 20 procent meer werk in zijn branche. Hij leidt bodyguards op. Nadat zijn collega heeft mogen vaststellen dat de band tussen de bodyguard en de klant soms `intensiever is dan het huwelijk' maken we een training mee. Twee harken begeleiden een juffrouw, opzichtig en nerveus, zoals bodyguards dat doen. Niet goed, gilt de gorilla. Jullie letten niet op. ,,Kijken! Kijken! Vuurtoren!!''

Zap. In een Bin Laden-pak en met een lange baard danst Eminem in een grot. Goede song, geinige clip. Hoe kan iemand hier kwaad om worden.

,,Ik ontdekte borstvoeding als troostmiddel.'' Een vrouw schort haar trui op en voedt een peuter, haar man legt intussen uit dat kinderen geen computer hoeven, want daar vragen ze uit zichzelf niet om. ,,Maar kinderen vragen ook niet om een boek'', werpt hun visite voorzichtig tegen. Daar hebben ze geen van beiden een antwoord op, dus daar praten ze overheen. Leven met de vijand heet dit programma, dat mensen met haaks op elkaar staande visies confronteert. In dit geval zijn dat een echtpaar waarvan man en vrouw beiden werken en een paar dat, geïnspireerd door de antroposofie, hun leven laat draaien om de kinderen. De gezinnen gaan samen een weekeind naar een kampeerboerderij. Het doel van de programmamakers is natuurlijk een ruzie met slaande deuren, maar die blijft uit.

Kinderen zijn nog altijd een vrouwenzaak. De mannen houden zich afzijdig, de beleefde gesprekken voltrekken zich tussen de moeders. De voedmoeder is fel en humorloos, een gelovige die spreekt en niet luistert. De werkende moeder heeft het hart niet om te zeggen wat uit haar gezicht spreekt: dat ze het idioot vindt om de hele dag je jengelende jongste op je heup rond te zeulen en dan te decreteren dat jouw manier van opvoeden zal leiden tot een betere wereld.

Zap. ,,Willem!'' ,,Kick!!'' Willem Nijholt bovenaan de trap. Wist u dat hij zijn kapstok op de gang heeft en dat zijn woning deel uitmaakt van `een kúnstenaarseiland'? De schilder Breitner had er ook een atelier.

Zap. De documentairemaker Cherry Duyns verschroeit de blaag van de Amsterdamse zender AT5 met zijn blik. ,,Wat is daar nou ouderwets aan, aan verhalen vertellen?'' Er wordt nog wat geharreward, Duyns laat los en leunt achteruit. Groot gelijk.