Lo-lite

De Nederlandse band Lo-lite zit tegenwoordig bij een Amerikaans platenlabel en tourt over de hele wereld, maar lijkt in Nederland nog altijd niet doorgebroken. Merkwaardig, als je bedenkt dat dit duo een stijl vertegenwoordigt die nimmer uit het modebeeld verdwijnt: garagepunk op vette bluesbasis, gedragen door gitaar en drums. Basloze beukmuziek kortom, waarvan The Jon Spencer Blues Explosion de bekendste exponent is en waar The White Stripes graag aan refereren.

Het derde Lo-lite album, Sidekicks, is met afstand hun beste. Zulke gitaarbeheersing kom je zelfs op platen van Amerikaanse garagebands maar zelden tegen. De wijze waarop Lo-lite de slidegitaar tegen de drumpartijen inspeelt doet je voortdurend meeknikken en `yeah' mompelen. En hoewel de vervormde zang nog altijd een beetje `Beefheart-wannabe' klinkt is de erotiek van Jon Spencer bij Lo-lite wel degelijk aanwezig. Grootste vooruitgang is wel de compositorische bondigheid, waardoor dit het meest swingende album van de band tot op heden is. 't Is dat deze jongens uit Arnhem komen. Waren ze in, pak 'm beet, Detroit opgegroeid, dan waren ze hier al lang wereldnieuws geweest.

Lo-lite, Sidekicks; Slovenly Recording, 702-34CD