Audi A2

Er is, in het huidige mondiale tempo van produceren, nog voor 150 jaar fossiele brandstof voorradig, voor 155 jaar ijzererts en voor 1.250 jaar aluinaarde, waaraan aluminium kan worden onttrokken. We moeten zuinig zijn met onze grondstoffen – elk jaar hameren de permanent om de wereld cirkelende deskundigen daarop. Maar wie gaat dat als eerste in de praktijk toepassen? En trouwens, elk jaar voorspellen ook Jehova's steevast het naderende einde. Een obscure sekte durft zelfs een datum te prikken, maar van zowel voornemen als dreigementen is tot nu toe niet veel uitgekomen.

Over aluminium wil ik het ditmaal hebben. En over het gebruik daarvan in de Audi A2. Aluminium is trendy en geeft fabrikant en gebruiker status. Verkrijgbaar in talloze legeringen en oppervlakken en geschikt om er de meest gecompliceerde bewerkingsprocessen mee uit te voeren. Kijk vooral zorgeloos uit het raampje van uw vakantievliegtuig en zie hoe de gelijmde aluminium vleugel op en neer wappert in de ijle lucht, zonder - vooralsnog - af te breken. Denk ook aan uw onderhoudsvrije kozijnen, het bierblikje, uw designhorloge. En nu dus ook de auto.

Ligt het gemiddelde aantal kilo's van dit wondermetaal nu nog op 90, in de toekomst zal dat aandeel groeien naar pakweg 250 kilo per auto. Milieuvriendelijk en ook nog eens eindeloos recyclebaar volgens de producenten, alhoewel het zo'n tweeduizend procent meer energie kost om één kilo aluminium te vervaardigen dan het aloude ijzer. Het doel van die hele operatie: brandstofbesparing, gewichtsbesparing en daardoor een vlottere versnelling. Want de auto is in de afgelopen jaren meer dan dertig procent zwaarder geworden. Dus is afvallen noodzakelijk.

Aluminium is beduidend lichter maar minder sterk dan het tot nu toe gebruikelijke staal. Dus moet er, bij gelijkblijvende en wettelijk verplichte sterkte, meer materiaal worden gebruikt. Dit is bij de A2 te zien aan de fors uitgevallen stijlen en een voor een voorwielaandrijver ongewone middentunnel die de wagen de nodige sterkte moeten geven. En sterk is-ie; drie sterren bij de jaarlijkse botsproevencompetitie is een behoorlijke score. Deze intrigerende bouwwijze wordt door Audi `Weltallrahmenverfahren' genoemd – men zoekt nog naar een wat beter in het gehoor liggende benaming.

Men had bij Audi al ruimschoots ervaring met het verwerken van aluminium. De fraaie A8 was zelfs de allereerste productiewagen met een aluminium body, en de A2 is 's werelds eerste volume-auto die bijna geheel uit dat materiaal is vervaardigd. Dat klinkt geweldig, maar na zulke investeringen en krachtsinspanningen een theoretische besparing bereiken van amper 150 kilo is bepaald niet overtuigend. Reken daarbij de forse prijs van deze auto en het is niet verwonderlijk dat de verkoopaantallen enigszins tegenvallen. En dat is jammer, want het voertuig verdient beslist meer waardering. De bouwwijze is trendzettend en weet u een MPV (Multiple Purpose Vehicle) die er, qua vormgeving, origineler uitziet?

Want een MPV is het, met de hoog geplaatste stoelen en het bijna verticaal opgetrokken koetswerk. Zijdelings oogt de wagen het fraaist, de op een hondenkop gelijkende voorzijde heeft veel weg van de half-om-half sportwagen TT en aan de achterzijde is het plotseling een rijdende telefooncel geworden die voorzien is van een uitbundige spoiler en uitgeklopte wielkasten. Binnen is het een en al Audidesign, fraaie bekledingsstoffen, kleine en harde maar goed zittende stoelen en vooral de verlaagde achterbodem is een vondst; er is zo voor de achterpassagiers meer dan voldoende beenruimte geschapen. De forse stijlen belemmeren enigszins het uitzicht, maar zorgen tegelijkertijd voor een geborgen gevoel. Sturen en wegligging staan met behulp van de modernste elektronica op een verassend hoog niveau.

Mocht ik kiezen, dan is de 1,4 liter TDI mijn favoriet. De benzinemotor met dezelfde inhoud is nogal lawaaiig en heeft te weinig trekkracht. Maar wie deeveneens van Volkswagen overgekomen 1.2 TDI diesel aanschaft, gooit geld over de balk. Die auto is veel te duur en oncomfortabel door de koppige techniek en het voertuig haalt daarbij - evenals de drieliter-Lupo - de beloofde een op drieëndertig bij lange na niet. Een verrassende auto, deze A2, promotioneel fout op de markt gezet als trendy voertuig, want evenzo en misschien wel beter geschikt voor mensen die eindelijk van hun grote auto afwillen, maar de daarbij behorende kwaliteit en status niet willen verliezen.