Vrolijk glibberen op Dance Valley

De muziek is niet het belangrijkste voor de bezoekers van Dance Valley. Beetje relaxen en mensen kijken, daar gaat het om. Het festival, dat vorig jaar uitmondde in een chaos, verliep zaterdag zonder problemen.

Een kort gouden glitterrokje, waaronder witte, blote billen tevoorschijn komen. Een schaars geklede vrouw met twee zonnebloemen voor haar borsten. Een indianentooi, knalroze pruik of heksenhoed op het hoofd. De 40.000 bezoekers van Dance Valley zijn veelal extravagant gekleed. Uiterlijk vertoon speelt op de achtste editie van het openluchtfestival voor dancemuziek een belangrijke rol. Als je vraagt wat ze zo bijzonder vinden aan het evenement, dan komt muziek meestal op de tweede plaats.

,,Iedereen uit zijn dak zien gaan'' is voor Marloes uit Heemskerk het mooie van het festival in recreatiegebied Spaarnwoude. Samen met Sander en Lizet is zij er voor de derde keer. Lizet: ,,Ik kom zeker niet voor de muziek. Vooral het mensen kijken vind ik een attractie. Het begon klote met het weer, maar de sfeer is heel relaxed. Er zijn zoveel mensen bij elkaar en nooit is er ruzie.'' ,,Het is een soort camping-idee'', vult Marloes lacherig aan. ,,Iedereen vraagt hoe het met je gaat. Als er iemand knock-out gaat, komen ze meteen te hulp. De sociale controle is hier groot.''

Bij de ingang zijn in negen tenten de verschillende substromingen binnen de dance muziek te horen, zoals techno, progressive en electro. Hoewel drum 'n' bass in Engeland aan een comeback bezig is, lijkt het Nederlandse publiek zich minder te interesseren voor de snelle, kale baslijnen van het Britse A-Sides. Ook de repeterende beats van het minimalistische techno lijkt minder populair. Een grote tent met daarin een tiental projectieschermen is tijdens het live optreden van het Britse Advent grotendeels leeg. Johan Gielen weet in Eurogrooves, waar alleen Nederlandse dj's geprogrammeerd staan, wel een grote massa op te zwepen. In de benauwde tent dansen tientallen bezoekers zich in het zweet.

Buiten gaat een stroom van mensen heen en weer tussen de podia waar in totaal 106 dj's optreden. Er is volop ruimte om rustig te gaan zitten, maar de door zware regenval veroorzaakte modderpoelen maken dat weinig aantrekkelijk. Schoenen, slippers en broekspijpen zitten onder de moddder. Het lijkt de festivalgangers niet te deren. Lachend glibberen ze naar de dranktentjes – ,,ik voel met net een varken'' – of stappen zonder schroom tot hun enkels in de blubber.

Aan het eind van het twintig hectare grote festivalterrein drommen de mensen samen. Daar bevinden zich de twee openluchtpodia, waar vooral de hard dance populair is. Als de basklanken van grootheden als Sasha en Michel de Heij op het hoofdpodium aanzwellen, zwaaien de armen de lucht in en komt de massa in beweging. Her en der staan wat mensen uitbundig te dansen, maar van een uitzinnige sfeer is geen sprake. Ook niet bij het laatste optreden van dj Dave Clarke. Vanaf de heuvel, opgebouwd uit afval, staan tientallen festivalgangers bij zonsondergang rustig neer te kijken op het immens grote podium, waar zij de Britse dj als een stipje de avond zien afsluiten.

,,Het was tof, het voelde beter dan vorig jaar'', menen Bart, Chantal en Michael uit Zaanstad. Ruim voor het einde om 23.00 uur staan zij voor de uitgang. Net als veel andere bezoekers willen zij de eventuele chaos, die vorig jaar na afloop ontstond, voor zijn. Uit voorzorg zijn ze dit jaar met eigen vervoer gekomen, wat tachtig procent van de bezoekers heeft gedaan. De overige feestvierders komen na ruim een half uur lopen langs dranghekken bij het groots opgezette busplatform aan. Via een stalen loopbrug sluizen beveiligingsbeambten de menigte naar de bussen. Bij station Sloterdijk staan bewakers met honden klaar om alles in goede banen te leiden. De maatregelen zijn misschien wat overdreven, maar de menigte wordt in ieder geval ,,vlekkeloos'' afgevoerd.