Voor opnieuw begonnen vrouwen

Weer of geen weer, Nederland kampeert 's zomers. Elke camping heeft zijn eigen mores en publiek. Deel 4 in een serie: de camping voor homo's en lesbo's.

Marion Schouten (45) en Mariska de Goede (30) waren ooit buurvrouwen. Allebei getrouwd met een man, ieder twee kinderen. Nu zijn ze al zes jaar een stel en wonen ze samen in Bergen, met drie van de vier kinderen. De oudste zoon trok in bij zijn vader.

De vriendinnen staan de auto in te pakken. Ze hebben vier nachten op camping `Boerderij La Cagnotte' gestaan, in Bourtange, en vertrekken nu naar huis, want Mariska moet weer aan de slag. ,,Ik werk in de horeca'' , vertelt ze. ,,Het is hoogseizoen, dus ik kon er maar kort tussenuit.'' Marion zorgt thuis voor het huishouden en de kinderen en werkt daarnaast bij een hondenschool.

Het is de tweede keer dat ze hier kampeerden. Ze kenden de camping uit het vrouwentijdschrift Zij aan zij en van een folder die ze op Roze Zaterdag hadden gekregen. ,,Het is fijn om eens onder elkaar te zijn. Je kunt hier je verhaal kwijt'', zegt Marion. ,,Veel vrouwen hebben hetzelfde meegemaakt als wij. Getrouwd onder druk van de omgeving en uit angst voor wat ze anders tegemoet gingen.''

Hier worden ze niet nagekeken als ze eens hand in hand lopen. ,,Op gewone campings word je altijd in de eerste plaats gezien als lesbisch en pas in de tweede plaats als mens. De mensen zeggen altijd dat ze er óók eentje kennen en dat die zó verschrikkelijk aardig is.''

De camping, gelegen tussen de akkerlanden in Oost-Groningen, vlakbij de grens met Duitsland, is vooral bedoeld voor homoseksuelen, maar hetero's zijn ook best welkom. ,,Ik kan aan de buitenkant niet zien wat iemand is'', zegt eigenares Beertje Wijnholds (38). `The gay way of life', staat er op haar t-shirt. ,, Maar als toevallige passanten horen wat voor camping dit is, maken ze zich meestal uit de voeten.'' Kinderen zijn niet welkom op La Cagnotte. Omwille van de rust.

De opening van de camping, in 1992, deed veel stof opwaaien in Bourtange. Het was vooral de `import' die er problemen mee had, vertelt Beertje, die zelf uit de streek komt. ,,De boeren maakten ook wel bezwaar, maar alleen omdat ze bang waren dat ze hun mest niet meer mochten uitrijden, zo dicht bij een camping.'' Beertje kreeg ook maar nauwelijks een lening. ,,Er was uiteindelijk één bank die met mij en mijn vriendin in zee wilde.''

La Cagnotte Frans voor `de pot' met geld bij een spelletje kwam er uiteindelijk toch. Een veld van anderhalve hectare waarop Beertje maximaal 25 tenten toelaat. Geen caravans. Een oude boerenhoeve fungeert als kantine en er zijn twee blokhutten te huur. Beertje verhuurt fietsen en ze serveert ontbijt op bed. En je kunt in de kantine `Beerinnenburg' kopen, een zoete variant van Beerenburg. Maar verder is het geen luxe camping.

De kampeerders komen in de eerste plaats voor de rust, zeggen ze stuk voor stuk. Ze wandelen in de omgeving, maken een fietstochtje, bezoeken de vesting Bourtange, gaan een dagje naar Groningen. Of ze nestelen zich onder een van de fruitbomen met een boek uit de kantine. Daar staat een kast met `gewone' boeken en een met homo- en lesboliteratuur. Soms spelen ze een bordspel, jeu de boules of volleybal. Als ze zich vervelen, kunnen ze zich nuttig maken. Beertje heeft altijd wel klusjes. Een vrouw balanceert op een ladder tegen de gevel van de kantine. Ze repareert de dakgoot. ,,Let maar niet op mij. Ik hoor bij het meubilair'', roept ze naar beneden.

La Cagnotte trekt vooral lesbische stellen. ,,Voor homo's bestaan in Nederland twee speciale campings'', vertelt Beertje. ,,Ik heb gehoord dat daar een jachtsfeertje hangt, heel anders dan hier. Of ze gaan naar Ibiza. Er komen hier ook wel homo's, maar dan vooral de rustige, gesettelde types.''

De meeste kampeerders op La Cagnotte zijn vrouwen die een tweede leven zijn begonnen. Zo ook Trudie van der Wielen (47) die ooit getrouwd is geweest met een man. Nu woont ze samen met haar vriendin Henny Mol (51) in Beuningen. De twee zitten samen op het terras bij de kantine een ijsje te eten. ,,Op een gewone camping wordt je toch altijd nagekeken'', zegt Trudie. ,,We liggen hier niet te rollebollen in het gras, maar het is fijn dat je elkaar hier gewoon eens een knuffel kunt geven.''

Ze komen al zeven jaar op deze camping. ,,De eerste keer had ik nog nooit gekampeerd'', zegt Henny. Ze giechelt. ,,Dat was heel spannend.'' Inmiddels zijn ze ervaren kampeerders. ,,Maar wel luxekampeerders'', zegt Trudie. Ze tonen trots hun uitrusting: een grote tent van beige katoen, met een zelfgemaakte luifel. Binnenin een gasstel en twee comfortabele stoelen. ,,Gisterochtend toen we de tent uitkwamen, stond er een hertje voor onze neus'', glundert Henny. ,,Het is hier zo heerlijk rustig.'' ,,Vooral omdat er geen kinderen zijn'', zegt Trudie. ,,Dat is echt een gat in de markt.''