Rochelle zegt dat haar moeder lief is

Morgen moet Rochelle, zusje van het vermoorde `meisje van Nulde', naar een kinderpsychiatrisch ziekenhuis. Volgens psycholoog Wolters kunnen haar grootouders onvoldoende voor haar zorgen. ,,Ik hoef toch niet weg, hè oma?''

Het afgelopen jaar zijn ze twintig jaar ouder geworden, zeggen ze. Hun kleindochter Rowena is dood, hun dochter Wanda zit in het huis van bewaring. En nu moeten ze hun tweede kleindochter, Rochelle, het jongere zusje van Rowena, die al vijf weken bij hen woont, morgen naar een kinderpsychiatrisch ziekenhuis brengen. Het wordt Rochelles zesde verhuizing in acht maanden.

Bas (59) en Klara (57) Rikkers zijn de vader en moeder van Wanda die samen met haar vriend Mike J. wordt verdacht van moord danwel doodslag op haar dochter Rowena. Het wordt hen regelmatig teveel. Klara Rikkers heeft een paar dingen die ze niet wilde vergeten te zeggen op een kladblok geschreven. ,,Het is alweer een jaar geleden dat zo iets vreselijks gebeurd is'', leest ze voor. ,,Opa en oma missen Rowena ontzettend.'' Dan kan ze even niet meer verder praten.

Ze zitten aan de eettafel van hun woning aan een woonerf in Dordrecht. Glanzend witte plavuizen op de vloer, spierwitte muren, een paar beeldjes gerangschikt in de vensterbank, nergens rommel. Sinds in oktober duidelijk werd dat het `Meisje van Nulde' hun kleindochter Rowena was, hebben ze de pers gemeden. ,,We zijn er kapot van'', zegt Klara Rikkers. ,,Maar dat gaat verder niemand wat aan.''

Maar nu is het anders, zeggen ze. Rochelle moet naar een kinderpsychiatrisch ziekenhuis omdat ze volgens kinder- en jeugdpsycholoog W. Wolters die haar op verzoek van Jeugdzorg onderzocht, getraumatiseerd is. Ze heeft een intensieve 24-uurs behandeling nodig, vindt hij. Ze zou regelmatig gezien hebben hoe Mike J. haar zusje stompte, met kleren aan onder de koude douche zette en opsloot in een hondenbench. Zelf zou ze ook klappen hebben gehad. Bovendien zou ze meer hebben meegekregen van de dood van Rowena dan aanvankelijk werd verondersteld. Weer andere deskundigen, ingeschakeld door Martin Huisman, de vader van Rochelle, die wil dat zij bij hém komt wonen, zien geen trauma bij Rochelle.

Ook opa en oma zien dat niet. Oma: ,,Dat zeggen de mensen in de wijk die haar zien buitenspelen ook. Ze is pienter en gewoon heel lief.'' Ze kan ook een haaibaai zijn, zegt haar oma, ze kan kattig zijn en slecht luisteren. ,,Maar dat heeft ze altijd al gehad, net als haar moeder Wanda vroeger. Als je weet hoe je daarmee om moet gaan, heb je met haar geen last.'' Het laatste pleeggezin kon daar niet mee omgaan, zeggen ze. Dat gezin bracht Rochelle vijf weken geleden terug naar Jeugdzorg, ze zeiden dat zij haar nagels tot bloedens toe afbeet en zichzelf sneed met een mes. Oma: ,,Toen ze daarna hier kwam, heb ik goed gekeken. Ze had lange nagels en geen enkel littekentje.''

Natuurlijk, zeggen opa en oma, heeft ze behoorlijk wat meegemaakt. Al weten ze niet precies wat, want Rochelle praat er niet graag over. Oma vraagt wel eens langs haar neus weg naar de hondenbench waarin Rowena en zij opgesloten werden. Maar een duidelijk antwoord krijgt ze niet. Wel kijkt Rochelle graag naar de foto's van Rowena die opa en oma hebben opgehangen. Oma: ,,Ze zegt dan: `Rowena is bij de sterretjes'. Over Mike vertelt ze wel dat ze klappen kreeg. Ze zegt: `Mike is niet lief'.

Opa en oma vinden het goed dat Rochelle behandeld wordt, maar alleen overdag zodat ze 's nachts en in het weekend gewoon bij hen kan zijn. Ze geloven niet dat Rochelle bij hen haar woede kwijt kan over haar moeder die haar en haar zusje onvoldoende bescherming bood. Volgens psycholoog Wolters zal Rochelle intuïtief aanvoelen dat haar oma het voor haar moeder zal opnemen. Wanda is nu eenmaal haar dochter. Oma: ,,Dat zegt die professor Wolters? Maar weet je wat Rochelle zegt? Dat ze haar moeder lief vindt. Ze zegt: `Als Mike mij sloeg, dan zei mama, `Mike uitscheien. Het zijn mijn lieve kinderen'.''

Natuurlijk had Wanda de kinderen moeten meenemen en weggaan bij Mike, vinden opa en oma. Ze snappen ook niet waarom hun dochter dat niet deed. ,,Wanda'', zegt oma, ,,begrijpt het zelf ook niet. Als ik haar spreek, zegt ze steeds: `Kon ik de tijd maar terugdraaien.' Hadden wij het maar geweten, maar we hebben Mike maar twee of drie keer gezien. Dan leer je iemand niet kennen. Hij leek heel aardig met de kinderen. Hij strikte hun veters en zo. Wanda moet gehersenspoeld zijn door die man.''

Rochelle komt binnen. Paars T-shirtje, roze broek, donkerbruine ogen in een licht getint gezicht. Haar lichtbruine krullen in een staartje. Ze is met de zus van Wanda en haar vriend naar de kinderboerderij geweest. ,,Hallo oma, hallo opa. Daar ben ik weer!'' Ze heeft een cola-ijsje gekregen. En ze heeft een bok gezien en een varken. Ze houdt niet op met praten en als haar oma even niet meer luistert, klimt ze bij haar op schoot en vraagt: ,,Eten we macaroni, Oma?'' Dan rent ze naar haar kamer om haar beer te halen. Die is oranje, vertelt ze, die moeten we zeker zien.

Weer beneden gaat ze meteen dicht tegen de verslaggeefster aan zitten. Ze houdt haar pols omhoog met een roodwit kralen armbandje erom. ,,Mooi hè'', zegt ze. ,,Van mama gekregen. Met een kaart erbij. `Oma, waar is de kaart?''' Ze rent naar haar kamer om de kaart te zoeken.

,,Ik hoef toch niet weg, hè oma?'', vraagt ze plotseling als ze weer beneden is.

,,Wij vinden het ook heel erg dat je weggaat.'', zegt Klara Rikkers. ,,Maar oma heeft daar niets over te zeggen.''

,,Ik wil hier blijven'', zegt Rochelle en slaat haar armen om haar opa's nek.

Oma: ,,Je mag nog twee nachtjes blijven.''

Jeugdzorg heeft het steeds over het belang van het kind, zegt oma. ,,Maar in de vijf weken dat Rochelle hier is, hebben ze niets van zich laten horen, terwijl zíj de voogd zijn. Is dat dan in het belang van het kind?'' Jeugdzorg ontkent overigens dat er geen contact is geweest.

Oma: ,,Ja, ik ga haar wegbrengen dinsdag. Wat moet ik anders?''