Nederzettingen blijken fatale misrekening Israël

Israël moet zwaar boeten voor zijn beleid met nederzettingen te midden van een vijandig volk. Geen plek in het land is meer veilig voor de Palestijnse terreur.

De bezetting van de Palestijnse gebieden is een kankergezwel in onze samenleving. Met deze gedachte als leidraad voerde professor Yeshayahu Leibowitz in de jaren '70 en'80 voor volle zalen een campagne tegen de Israëlische bezettingspolitiek en onderdrukking van het Palestijnse volk.

Leibowitz had met zijn hoge stem en spitse gezicht, waarop een bril aan het puntje van zijn neus hing, iets van een profeet. Voor de gezagsdragers in Jeruzalem van toen was het een onmogelijke opgave deze geleerde als een landverrader of zelfhatende jood te brandmerken. Professor Leibowitz was een diep vrome jood. Behalve uit een onwrikbaar geloof in God putte hij ook uit het jodendom de diepste humanistische waarden.

Nu hij allang dood is, klinken zijn woorden als die van een profeet die voorzag dat de bezettingspolitiek als een boemerang de Israëlische samenleving zou ontwrichten. Dat proces is nu onder premier Ariel Sharon met een ontembare Palestijnse opstand in volle gang.

Het is een onmiskenbaar feit dat het eens gehanteerde argument dat de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, te midden van een vijandelijke Palestijnse bevolking, Israël veiligheid zouden brengen, een fatale misrekening is geweest. Onder de Likud-premier Menahem Begin, die in 1977 aan de macht kwam, was Sharon in verschillende functies de grote architect van deze nederzettingenpolitiek. Hij beklom heuvels en bergtoppen om zijn binnen- en buitenlandse gasten op kaarten uit te leggen hoe belangrijk die nederzettingen waren voor de veiligheid van de joodse staat.

Dat veiligheidsconcept is door de Palestijnse opstand volledig onderuitgehaald. Het leven is nog nooit zo onveilig geweest in Israël en in de nederzettingen zelf sedert het uitbreken van de tweede intifada. Gisteren was een van de zwartste dagen: de Palestijnse terreur sloeg op vier plaatsen hardvochtig toe.

De Palestijnen hebben de zelfmoord ontdekt als een machtig instrument waarop Israëls leger, het sterkste in het Midden-Oosten, geen effectief antwoord heeft. Uitgaansverboden en het opnieuw binnendringen van een grote legermacht in de stad Nablus op zoek naar haarden van Hamas-verzet halen op het oog weinig uit. Israëlische militairen houden vol dat daardoor nog meer zelfmoordaanslagen worden voorkomen. Aan die geruststelling hebben de burgers weinig, want de aanslagen die wel lukken, hebben verschrikkelijke gevolgen.

,,Zelfmoordenaars zijn precisieraketten die zich met dodelijke ladingen door alle verdedigingslinies boren'', wordt in Israël gezegd en erkend. ,,Joden worden door Palestijnen vermoord omdat ze joden zijn'', wordt ook gehoord als een holocaustreflex op het groeiend aantal slachtoffers van de aanhoudende Palestijnse zelfmoordterreur. [Vervolg BEZETTING: pagina 5]

BEZETTING

Geen enkele plek in het land is meer veilig

[Vervolg van pagina 1] Geen plek in Israël is meer veilig. Een restaurant op de campus van de universiteit niet, geen bus, geen café, geen theater, geen winkelcentrum. Het helpt niet of nauwelijks dat Israëlische troepen voor de zoveelste keer de kashba van Nablus uitkammen op zoek naar de cellen, wapens en opslagplaatsen van Hamas en andere Palestijnse organisaties.

De uitgekiende moord op Salah Shehade, de leider van de militaire arm van Hamas in Gaza, is zoals ook bij eerdere liquidaties van Palestijnse leiders het vertrekpunt van een nieuwe terreurgolf. De klok kon er op worden gelijkgezet. Toen met Shehade een groot aantal burgers, onder wie vrouwen en kinderen, de dood vonden door een zware Israëlische bom op een huis in een woonwijk in Gaza, werd het doodvonnis getekend van veel Israëliërs.

Sharon was zo gelukkig met de moord op Shehade dat hij de actie van de luchtmacht in eerste instantie een ,,groot succes'' noemde. Later bond hij wat in, toen duidelijk werd hoeveel onschuldige Palestijnse burgers met Shehade onder het puin lagen, en zelfs de Amerikaanse president Bush zijn ongenoegen liet blijken.

De dood hier lijkt wel een chemische reactie. Op iedere actie van welke partij dan ook in deze stammenoorlog over `heilig land' volgt een reactie. Deze kettingreactie maakt veel doden, maar teistert ook de economieën van de Palestijnen en Israël. Van de Palestijnse economie is niet zoveel meer over. Ook de veel hoger ontwikkelde Israëlische economie maakt bittere tijden door. De Palestijnse opstand heeft Israël al tussen de zeven en tien miljard euro gekost. Alle bedrijfstakken draaien in de achteruit. Toeristen zijn verdwaalde vogels geworden. Washington heeft zelfs een negatief reisadvies voor Israël uitgevaardigd. De werkloosheid grijpt om zich heen, winkels en kleinere bedrijven sluiten aan de lopende band.

De regering-Sharon zag zich gedwongen nog eens bijna twee miljard euro te bezuinigen op de reeds zeer krappe begroting. De zwakste lagen van de Israëlische bevolking krijgen de hardste klappen. Op de kinderbijslag wordt zwaar beknot, evenals op andere aspecten van de met zoveel zorg opgebouwde verzorgingsstaat. Op investeringen in bezet gebied wordt echter niet bezuinigd. Volgens radio Israël krijgt een kolonist in bezet gebied per hoofd van de bevolking zeventien maal meer uit de schatkist dan een inwoner van Ramat-Gan bij Tel Aviv. Berichten in de pers dat het Israëlische volk tegen pokken moet worden ingeënt, jagen de mensen ook de stuipen op het lijf.

Alsof de Palestijnse terreur al niet voldoende pijn doet, zouden Iraakse raketten of met chemische en biologische wapens uitgeruste Palestijnse terroristen die pijn nog vele malen kunnen verhevigen. Dat kan gebeuren als de Verenigde Staten Irak aanvallen en Israël de klappen van president Saddam Hussein moet opvangen.

WWW.NRC.NL: dossier Midden-Oosten