Brabant loopt uit voor symbool van vrouwenfietsen

Bij de start van de Tour Féminin in Den Bosch bewees Leontien van Moorsel dat ze tien jaar na haar eerste rondezege nog steeds van uitzonderlijke klasse is.

De Markt van Den Bosch loopt 's morgens om half negen al aardig vol. Veel Bosschenaren kijken toe hoe de wielrensters zich inschrijven voor de de start van de zwaarste koers van het jaar.

,,Ik heb haar een hand gegeven, papa. Ze heeft mij twee keer aangekeken.'' Mila en Imrie, 11 en 12 jaar kunnen hun geluk niet op. Ze kregen al eens antwoord van Leontien op hun brief, maar nu kunnen ze hun idool zelfs aanraken.

Iedereen is gekomen voor Van Moorsel en iedereen wil dat ze wint. Heel Brabant omdat ze `onze eigen Leontien' is; Monsieur Tour – de `rondemister' – ,,omdat ze bekend is'' en Tourdirecteur Pierre Boué omdat dat de beste reclame voor zijn Ronde is. Laatstgenoemde is allerminst neutraal en steekt niet onder stoelen of banken dat hij de winnares uit 1992 en 1993 vandaag opnieuw in het geel wil zien. De renster staat symbool voor het vrouwenwielrennen zoals Boué zich dat voorstelt. Uitermate professioneel en bovendien op en top vrouw en dat vindt Boué die graag gratie aan kracht gekoppeld ziet, niet onbelangrijk.

Op het podium vertelt Leontien dat ze niet goed heeft geslapen. ,,Dat belooft veel dames en heren'', schroeft de speaker de verwachtingen op. ,,Als Leontien klaagt moet de concurrentie oppassen.'' En de premiesprint in Boekel waar vader Van Moorsel eigenhandig de lijn heeft getrokken, die moet zeker worden gepakt. Dat spreekt voor zich. ,,Eigenlijk heeft ze geen andere keus dan winnen'', concludeert een toeschouwster op het enige terras dat inmiddels open is. De rensters zijn de geboorteplaats van Leontien al hoog en breed voorbij als het publiek bij de finish aan de Bossche Hekellaan de uitslag van de tussensprint in Boekel doorkrijgt. Debbie Mansveld kaapt de premie van 350 euro voor de neus van Van Moorsel weg. Speaker Jan Peeters roept de sponsornamen nog maar eens om.

Dat de Duitse Petra Rossner de ochtendetappe en het geel wint kan het publiek weinig deren. Het zonnetje schijnt, de opkomst is boven verwachting – ,,er is meer publiek dan bij het bezoek van de paus'' – en iedere renster wordt het succes van harte gegund. Bovendien verschijnt Leontien toch op het podium; ze blijkt de combinatietrui te hebben gewonnen.

In afwachting van de ploegentijdrit in de namiddag doen de genodigden zich te goed aan stokbrood, vlees en wijn onder de bomen van het tourterras. Het publiek kuiert wat rond of verzekert zich alvast van een plaatsje vooraan. Uit een meegebrachte radio klinkt Jean Nelissen, die enthousiast is over de vele toeschouwers en meent dat het goed gaat met het vrouwenwielrennen: ,,Er zijn nu ook veel blondines met paardenstaarten''.

Omstreeks vier uur finisht de eerste ploeg. De rest volgt in hoog tempo. De 19.02 minuut van Saturn, de ploeg van de geletruidraagster veroorzaakt een goedkeurend knikken. Ruim 47 kilometer per uur, dat is niet mis. Daar komt Van Moorsel niet onder. Als haar ploeg, Farm Frites Hartol, de finishlijn passeert is voor het eerst spanning voelbaar aan de Hekellaan waar gemoedelijkheid de gehele dag troef was. Ademloos wacht men op de tijd. Achttien minuten, de seconden doen er niet meer toe, iedereen juicht: Farm Frites wint de ploegentijdrit en Leontien pakt de gele trui.

,,Leontien moet haar nagels zeker nog lakken''. Opnieuw is het wachten op Leontien. En opnieuw maalt niemand erom. De menigte deint vrolijk mee op de Bossche hoempapa die de Franse hits inmiddels heeft verdrongen. Als de Farm Frites ploeg eindelijk op het podium verschijnt gaat een welgemeend gejuich en applaus op. Dus is er vanavond champagne bij het team. Vandaag wachten de Belgische kasseien.