Nederlanders weer op roeiles

Zilver op de Spelen van Sydney, zilver op de WK 2001. Maar sinds de bemanning over drie boten is verdeeld, zijn de medaillekansen nihil. De beste roeiers van Nederland leren op de wereldbekerfinale in München, waar vandaag de halve finales worden gevaren, opnieuw roeien.

Op de olympische roeibaan van 1972 lag skiffeur Dirk Lippits gisteren in de voorwedstrijd naast de Noorse wereldkampioen Olaf Tufte. ,,Deze wedstrijd was zeer leerzaam. Tufte vaart mijn ideale race, maar hij heeft het vermogen net dat metertje op te schuiven en dan alles te pareren'', zei Lippits nadat hij naar de herkansingsronde was verwezen. ,,Ik ben sterker dan die gasten die vooraan varen, maar ik heb nog te weinig haalsoorten op mijn repetoire.''

De roeier besloot na de vorige wereldkampioenschappen in de eenpersoonsboot te stappen. Tweemaal, op de Randstad Regatta en op de eerste wereldbekerwedstrijd, gaf hij 250 meter voor de finish op. Een oude kwaal speelde op: Lippits wil te veel. Een jaar geleden werd hij na de finale in München half bewusteloos uit de dubbelvier getild. De roeier kreeg extra zuurstof toegediend. Lippits: ,,In de vier word je meegezogen, in de skiff moet je alles zelf doen. Ik word te veel beperkt door mijn roeitechniek. Dan verzuren je armen en kun je geen kracht meer overbrengen. Op een gegeven moment kun je de riemen niet meer vasthouden.''

Voor de dubbelvier bleek geen goede scullroeier voorhanden, het overgebleven trio week uit naar boordroeien. Het nieuwe schip, de vier-zonder-stuurman, kwam met krachtroeier Geert Jan Derksen niet op snelheid. En ook nadat Matthijs Vellenga de plaats van Derksen had ingenomen, bleef de ploeg kwakkelen. Toen slagroeier Michiel Bartman geblesseerd raakte, besloten Diederik Simon en Geert Cirkel het seizoen af te maken in de twee-zonder. Met de onervaren Vellenga roeit Bartman sinds twee weken in de dubbeltwee om zijn rug te ontzien. Pas na de WK staat Bartman opnieuw voor een dilemma. Stoppen of doorgaan tot de Olympische Spelen van Athene van 2004.

Cirkel en Simon roeien in een extreem sterk bezet veld. Het verschil tussen de eerste twaalf boten is uiterst klein. De roeiers waren ontevreden over de voorwedstrijd waarin ze derde werden. De herkansingsrace werd met beter roeien winnend afgesloten.

Cirkel gaf Simon een schouderklop op de finish, de atleten waren zeker van een plaats bij de laatste twaalf boten. Maar echt onverdeeld gelukkig was Cirkel niet met de prestatie: ,,Je koopt er niets voor als we nu winnen, al weet je nu wel dat het kan.''