Tragiek in het Engelse bed

Engelse mannen zijn koud, onhandig en onromantisch. No sex please, we're English is een cliché van jewelste, maar de masochistische Engelsen krijgen er zelf geen genoeg van. Zie de schokgolven die de Canadese journaliste Leah McLaren deze week veroorzaakte met haar ontboezemingen in het omslagverhaal van The Spectator over de ,,tragische onbekwaamheid van het Engelse mannetje''.

,,Ik heb nog steeds geen idee hoe ze in bed zijn'', aldus McLaren (26), correspondente van The Globe and Mail in Toronto die sinds een paar maanden in Londen woont. ,,En eerlijk gezegd ben ik er ook steeds minder benieuwd naar.''

Al haar potentiële Engelse minnaars bleken prutsers met een ,,curieus gebrek aan libido'', klaagt ze. De één verpestte een romantisch etentje door óók zijn vrienden uit te nodigen. Een ander bedierf haar lust toen hij de rekening wilde delen. Weer een ander belde niet terug en schreef geen briefje, zoals het volgens haar hoort, maar stuurde een bot SMS-je (,,Out 4 drnks 2nite – wnt 2 join?''). En toen ze eens met een man in de taxi op weg naar huis was, stak hij geen hand naar haar uit, hoewel ze toch écht alle lichten op groen had gezet. ,,De moderne Engelse man weet weinig over iemand het hof maken, en wat hij weet beangstigt hem'', aldus de arme McLaren.

Dat komt, heeft ze bedacht tijdens al dat eenzaam woelen in bed, ,,omdat ze vaak al jong naar kostschool moesten, waardoor ze hun moeder kwijt raakten en niet in staat zijn tot intimiteit met vrouwen''. Of omdat ze te veel drinken. Of omdat ze verdringen dat ze homo zijn. Of omdat ,,ze simpelweg niet van vrouwen houden''.

Dat zijn geen originele conclusies. Noch haar observatie dat de boeken van Nick Hornby en films met Hugh Grant over emotioneel gehandicapte jongensmannen een wezenlijk trekje van de Britse samenleving blootleggen. Noch dat de machocultuur van de Britse lads eigenlijk een verdedigingsmechanisme is om niet aan de traditionele hofmakerij te hoeven doen, die ze in Amerikanen zo waardeert.

Niettemin hebben de Britse media zich vol op McLaren gestort. Landelijke kranten, de radio en de commerciële ontbijttelevisie hebben half geamuseerd, half verontwaardigd verslag gedaan, en niet alleen omdat het komkommertijd is. Als McLaren de English male op de kast wilde jagen, is het haar in elk geval gelukt. Neem Mark Palmer, één van de mannen met wie McLaren op stap is geweest. Die beklaagde zich gisteren in The Daily Telegraph dat ze jokt. Hij had haar herhaaldelijk uitgenodigd voor romantische dinertjes (en steeds de rekening betaald), schrijft hij. Maar toen hij tijdens hun laatste afspraakje na de champagne, de witte bourgogne en een Chateau Gruaud 1985 bij de kaas ,,juist van plan was haar intiemer te leren kennen'', vertelde ze hem dat ze haar vriend uit Canada verwachtte, met wie ze een weekeind naar Venetië zou gaan. ,,Omdat ik geen gondel te hulp kon roepen accepteerde ik sportief mijn tweede plaats en stuurde de conversatie naar veiliger wateren'', aldus Palmer, die beweert dat ze nog steeds goede vrienden zijn.

Minder sportief, maar net zo grappig, is Rod Liddle in zijn wekelijkse Guardian-rubriek. The Spectator mag de blonde, slanke McLaren een ,,erkende schoonheid'' noemen, schrijft hij, maar kan het zijn dat er een andere reden is dat ze ,,geen van de inboorlingen bereid heeft gevonden met haar te copuleren?''. Want ,,schoonheid is zoals bekend een cultureel bepaald artefact, en het is denkbaar dat er in Londen minder vraag is naar Leah's laffe, vacuümgetrokken perfectie dan, zeg, in Calgary of Moose Jaw'', aldus Liddle.

En Toby Young, een Britse journalist die jaren in Manhattan heeft gewoond, schreef in de Evening Standard dat hij er niet aan moet dénken ooit nog Amerikaanse vrouwen het hof te moeten maken. Want de ,,politiek correcte'' ideeën die ze erop na houden over een date en wat daarna komt zijn oersaai en onuitstaanbaar, vindt hij.

McLaren zelf zei in een vraaggesprek dat ze tot nu toe misschien met de verkeerde mannen is uit geweest. Niet de ,,geestige, slimme en intense'' Jeremy Irons'en en Ralph Fiennes'en die ze had verwacht, maar ,,stotterende fatjes à la Hugh Grant''. Bankiers, advocaten en journalisten, watjes kortom die ,,nachthemden dragen en in bad gaan''. Dat kan die Mark Palmer fijn in zijn zak steken.

Het is goed mogelijk dat er nu helemáál geen Engelse man nog intiem met haar uit eten durft. Maar het omgekeerde kan natuurlijk ook. In dat geval schreef McLaren een originele contactadvertentie. Weer eens wat anders dan de blote buiken en opgestuwde borsten waarin de Engelse meisjes grossieren.