Sproeiende gitaar bij explosieve Vue

Zo'n honderd Amsterdammers hadden gisteren een leuke avond in de bovenzaal van Paradiso. Daar trad de Amerikaanse band Vue op, die explosief de erfenis van de jaren zestig naar zijn hand zette. Ondanks de kleine ruimte speelde de groep rond zanger Rex John Shelverton alsof de menigte van Pinkpop overtuigd moest worden: hard, woest en vrijmoedig.

Met de nerveuze dictie van de jonge Mick Jagger, die te veel woorden in een zin kwijt wil, en het sproeiende gitaargeluid dat een hedendaagse stijl verraadt, brengt Vue twee tijdperken samen. Hun simpele rockliedjes hebben hun cadans geleend van de oude blues, en gitarist Jeremy Bringetto speelt precies het soort gemene mondharmonica zoals de Rolling Stones dat in `Midnight Rambler' (1969) ook lieten horen. Vergeleken met hun cd Find Your Home (2001) klonk Vue gisteravond rauwer en vooral overrompelender. De twee gitaristen en bassist renden over het podium, klapten dubbel in concentratie of zwaaiden euforisch met hun instrumenten. Terwijl keyboard-speelster Jessica Graves stoïcijns achter haar kastje stond, kroop drummer Rafael Orlin even van achter zijn trommels vandaan om mee te rennen, en zich vervolgens weer aan zijn knallende jungle-ritmes te wijden.

,,I used to live in garbage-cans, now I live in hotelrooms'', vatte Shelverton zijn loopbaan samen in een bewerking van Lou Reeds I Can't Stand It. De band uit San Francisco heeft daar zo'n tien jaar aan gewerkt. Uit een serie minder geslaagde combinaties van muzikanten is deze bezetting van Vue voortgekomen, die met de cd Find Your Home een nostalgisch maar levenslustig debuut maakte. De groep toerde tot nog toe vooral als voorprogramma. Nu staan ze volop in het spotlicht, en ze nemen het er van.

Concert: Vue. Gehoord: 31/7 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 1/8 Rotown, Rotterdam.