Plannen

Hitlers grootste nederlaag, zo leren we uit de niet bijster boeiende In het uur van de wolf-documentaire over Marlene Dietrich, is niet de Tweede Wereldoorlog, maar de lange, blonde, blauwogige seksbom genaamd Marlene Dietrich. Na het zien van Der Blauwe Engel moet de führer in haar de ideale arische vrouw hebben gezien en hij wilde haar maar wat graag inpalmen. Al had de Pruisische schone er geen geheim van gemaakt het nationaal-socialisme te verafschuwen, hij stuurde niettemin het mannetje Von Ribbentrop naar Parijs, waar zij op dat moment verbleef, om haar te overreden naar Duitsland terug te komen. Begane misstappen als de Hollywoodfilms Morrocco (,,te beledigend voor de moraal'') en Dishonoured (,,te beledigend voor het leger'') zou hij haar vergeven.

Von Ribbentrops missie had een averechtse werking. De eigenzinnige Marlene zei dat een beauty als zij nooit voor een beast als hij zou werken en naturaliseerde zich tot Amerikaanse. Von Ribbentrop, geen kei in de Franse taal, droop zichtbaar af.

Adolf zou echter Adolf niet zijn als hij geen troef uit te spelen had: Joseph Goebbels. Deze geniale propagandaman bewonderde Marlene zeer, maar faalde eveneens. Dit lag niet aan hem, wist hij, maar aan die verraadster van een filmster, omdat ze niet eens wilde begrijpen dat de Duitse filmindustrie het zonder joden veel beter deed. ,,Die androgyne snol werkt liever voor het joodse Hollywood dan voor het verheven Derde Rijk'', fulmineerde hij.

Zowel Goebbels als Hitler gaf de schuld aan de joden, die zij toch al niet mochten, en in hun hart rees grote twijfel over de zin van oorlog voeren. Goebbels zei: ,,Een vrouw maakt meer kapot dan een oorlog goed kan maken.'' Hitler was het ermee eens. Het zou niet lang duren eer hij zelfmoord pleegde in de bunker van de rijkskanselarij te Berlijn.

Moeder Dietrich, die zichzelf beloofd had pas te sterven als ze Hitler had overleefd, kon nu eindelijk heengaan. Marlene zelf, na de oorlog door Hollywood afgedankt, zou dat pas in 1992 doen.

Nog minder boeiend is Wendy van Dijk, die in het Belgische programma Aan tafel precies hetzelfde zei wat ze nog geen minuut later in het shownieuws van Hart van Nederland zou zeggen: het voornemen geen paparazzi uit te nodigen op haar bruiloft, omdat ze eerder ook niets positiefs over haar en haar Xander hadden geschreven. Blijkbaar groot nieuws.

Wat er toen gebeurde, is het summum van televisie. Want daar, in hetzelfde SBS6-programma, verscheen weerman Piet Paulusma, die me daar toch een diepte-interview van heb ik jou daar hield. De jolige meteoroloog wond er geen doekjes om. ,,Heb je genoten van het ketsen vandaag?'' vroeg hij aan een man, die daar onwillekeurig stond te staan.

,,Ja'', antwoordde deze, ,,ik heb wel genoten van het kaatsen.''

,,Zullen we dan maar naar het weer gaan?'' Dit was een schijnbeweging van de gehaaide Piet, die het laaghartige plan had opgevat de man zand in de ogen te strooien.

De arme man begon nerveus het Feyenoordlied ,,Hand in hand, kameraden!'' te fluiten.

Piet deed of zijn neus bloedde en ging ongegeneerd verder met de man het vuur aan de schenen te leggen. ,,Houd je van strand of ben je toch meer een tuinmens?''

De man, wiens schenen er geblakerd uit begonnen te zien, wist niet hoe hij het had en begon metershoge sprongen in de lucht te maken alsof hij de koning van de Masaï was. ,,Strand!'' riep hij op goed geluk.

Nog liet Piet niet los. ,,Houd je ook van barbecue?''

Dit was overduidelijk meer dan de man kon hebben; hij kreeg een attaque en viel neer. Later, in een herhaling van Nova, zou de inmiddels in een roze truitje gehesen weerman het volgende verklaren: ,,Het gaat hier duidelijk om moordenaars, die niets van vrede willen weten. Zelf blijf ik er bij de Israëliërs en de Palestijnen op aandringen een vreedzame oplossing voor het conflict te zoeken. Ondertussen laat ik de Senaat onderzoek doen naar mijn vermeende plannen met Saddam en zijn regime. Het gerucht gaat dat ik die omver wil werpen, maar ik weet van niks.''