Ga lekker fietsen

Als ik niet bezeten zou zijn van voetbal, zou ik morgen niet thuisblijven voor de finale van het WK. De echte liefhebber zal er geenszins van kunnen genieten. Als het mooi weer is zou ik lekker gaan fietsen. Het wordt echt een wedstrijd van afwachten. De Brazilianen zijn niet dominant genoeg om een leuke finale te verzorgen. De Duitsers zullen voetballen zoals ze het steeds hebben gedaan: redelijk defensief en gokken op één of twee kansen.

Duitsland zal problemen krijgen met de opkomende vleugelverdedigers Cafú en Roberto Carlos van Brazilië. Zo zal Schneider aan de rechterkant zijn handen vol krijgen aan Roberto Carlos.

Als er van de vleugels geen voorzetten komen, hebben de Duitsers aan de goed koppende Klose niets. Natuurlijk kunnen de Braziliaanse backs ook teruggedrongen worden. Veel zal afhangen van wie het meeste lef heeft en op welk moment. Als de vleugelverdedigers ook nog rugdekking moeten geven aan het centrum van de defensie krijgen hun tegenstanders de kans erover heen te komen.

Brazilië speelde in de halve finale net als in de rest van het toernooi achterin verschrikkelijk slordig, voorin nonchalant en egoïstisch. Ze hadden Turkije met 4-0 moeten verslaan, maar ze lieten de Turken bij een 1-0 voorsprong bijna nog terugkomen. Edmilson en Lucio duelleren met elkaar in de opbouw wie de meeste briljante oplossingen kan bedenken. Veelal leidt dat tot balverlies. Dat is tot nu toe goed gegaan, maar het kan in de finale fataal worden. Het is vreemd dat ze zo spelen, want bij hun respectieve clubs (Lyon en Leverkusen) doen ze dat namelijk niet. Voorin zie je nooit snelle combinaties, terwijl spitsen als Rivaldo en Ronaldo dat met hun technische vaardigheden toch heel goed moeten kunnen. Het lijkt of `de gele kanaries' door bondscoach Scolari zonder enige opdracht het veld in worden gestuurd.

Toch ben ik in de finale voor Brazilië. Als over vier jaar het WK in Duitsland wordt gespeeld, heeft de thuisploeg traditioneel altijd een grote kans om te winnen. Ik acht de Duitsers dan in staat wereldkampioen te worden. Maar als dat de tweede achtereenvolgende keer zou zijn, lijkt me dat helemaal niets.

Guus Hiddink heeft met Zuid-Korea bewezen dat voetbal echt trainbaar is. Er wordt nog wel eens beweerd dat een coach altijd afhankelijk is van zijn spelersmateriaal, maar hij heeft nu toch het tegendeel aangetoond. Je moet als trainer werken met een idee en dat systematisch uitvoeren. Zorg je ook nog dat je de goede mensen om je heen verzamelt, dan kun je een heel eind komen.

Ik las deze week dat de UEFA van plan is te gaan experimenteren met twee scheidsrechters. Daar ben ik al heel lang voor. Twee scheidsrechters, geen grensrechter. Net als bij hockey. Ik heb daar wel eens met toparbiters over gesproken, maar die vragen steevast: `Wie is dan de baas?' Verrek, dan komen de ego's weer om de hoek kijken. Het gaat toch om het spel?

Bij deze vorm van arbitrage lopen de scheidsrechters tegengesteld diagonaal over het veld. In geval van twijfel overleggen ze met elkaar. Na dit WK is de conclusie over de arbitrage tweeledig: of je stelt alleen maar toppers uit Europa en misschien Zuid-Amerika aan, of je gaat het anders organiseren. Bijvoorbeeld ook met wat elektronische hulpmiddelen. Waarom zou je niet beginnen met een systeem op de achterlijn te bouwen? Dat is toch hartstikke eenvoudig? Het argument van de tegenstanders is dat arme landen dat ook moeten kunnen betalen. Maar FIFA-president Blatter geeft al zoveel geld aan die landen, dat hij dit er ook nog wel bij kan doen.