Angst om te winnen verlamt hockeyers KZ

Amsterdam en HCKZ gaan woensdag op herhaling in de halve finales van de strijd om de landstitel, nadat beide hockeyploegen dit weekeinde één keer wonnen.

Ontroostbaar was na afloop de aanvoerder van de nationale ploeg van Argentinië, die als geen ander weet hoe een voorsprong verdedigd dient te worden. Helaas voor Max Caldas was hij gisteren de enige bij HCKZ. Hardnekkig weigerden de hockeyers uit Den Haag het duel tegen Amsterdam `op slot te gooien', waardoor de thuisploeg alsnog met de overwinning aan de haal mocht gaan: 4-2.

Woensdag gaan beide ploegen op herhaling, opnieuw in Amstelveen, voor het derde en beslissende halve-finaleduel uit de play-offs. Voor de winnaar lonkt het weinig aantrekkelijke perspectief van een best-of-three-finale tegen Bloemendaal, de ploeg die dit weekeinde afrekende met HGC: 4-5 en 2-0. Vooral in het spektakelstuk van zaterdag onderstreepte de winnaar van de reguliere competitie de wens het naderende vertrek van drie steunpilaren (Erik Jazet, Remco van Wijk en Diederik van Weel) op gepaste wijze luister bij te zetten: met de landstitel.

Zover reiken de gedachten van Amsterdam en HCKZ nog niet, na het duel dat een kopie was van het treffen van een dag eerder. Alleen waren de rollen gisteren omgedraaid. Profiteerde KZ zaterdag voor eigen publiek van de nonchalance van Amsterdam (5-3), amper 24 uur later in het Wagener-stadion verkrampte de onervaren ploeg uit Den Haag in het zicht van de overwinning. ,,Té bescheiden en te veel ontzag voor de tegenstander'', vatte Rochus Westbroek (30) de ineenstorting van zijn elftal treffend samen.

Met stijgende verbazing zag de twee weken geleden weer opgetrommelde routinier (,,Ze hadden me weer nodig'') hoe zijn ploeggenoten na de onderbreking bijna als verdoofd over het kunstgras struinden tegen de club die hij afgelopen zomer na drie seizoenen verliet. ,,Links en rechts zag je iedereen kijken en denken. Zo van: we staan voor, we gaan winnen, dat kan helemaal niet, want wij zijn KZ en zij zijn Amsterdam. Langzaam maar zeker sloop daardoor de angst in de ploeg en werd het een grote chaos.''

Zo kon het gebeuren dat het wispelturige Amsterdam, vorig jaar de opvallende afwezige in de play-offs, weer in het zadel werd geholpen, mede dankzij een excellente spits (Marten Eikelboom) en een trefzekere strafcornerbeul (Robin de Vries), wiens kwaliteiten nog wel eens in twijfel worden getrokken. Het wonderbaarlijke herstel kwam als een verrassing. Hoe vaak bezweek Amsterdam de laatste jaren immers niet onder de eigen opgeklopte frustraties en ambities? Heel vaak, zo wist ook Eikelboom. ,,Maar we weten steeds beter met tegenslag om te gaan'', verzuchtte de aanvaller, die onlangs afhaakte bij het Nederlands elftal, maar waarschijnlijk nog één jaar doorgaat op clubniveau.

KZ-coach Franklin Dikmoet had het Eikelboom gisteren graag willen nazeggen. In plaats daarvan mopperde hij na afloop over het in zijn ogen falende arbitrale duo, dat ,,te snel en te makkelijk'' in het voordeel van Amsterdam zou hebben beslist. Al besefte Dikmoet dat ook zijn spelers voortaan ,,wat slimmer met de scheidsrechters moeten omgaan, zodat we ook eens vrije slag mee in plaats van tegen krijgen''. Zoals hij ook schoorvoetend moest erkennen dat ,,we na rust wellicht wat meer gas hadden moeten geven''.

Het tegendeel gebeurde, tot opluchting van Amsterdam. Vergeten was op slag het laconieke optreden van een dag eerder, toen de ploeg na rust een voorsprong uit handen gaf doordat het middenveld volledig onder de voet werd gelopen. In een wedstrijd ook waarin beide doelverdedigers net als gisteren opzichtig solliciteerden naar een extra keeperstraining. Want daar waar Tim Willems (KZ) maar geen vat kreeg op de strafcorner van Robin de Vries (vijf treffers in twee duels), ging Klaas Veering (Amsterdam) steevast in de fout bij de korte hoekslag van Taeke Taekema (eveneens vijf doelpunten). Ondanks de oproep van Windt, voorafgaand in de kleedkamer aan het adres van Veering, om ,,niet als een laf konijn in je hok te staan''.

Symbool voor de Amsterdamse malaise stond Jaap-Derk Buma, de weerbarstige spits die tegen zijn oude club weer eens het slachtoffer werd van zijn eigen temperament. Gefrustreerd over het eigen onvermogen koelde de international in de slotfase zijn (verbale) woede op scheidsrechter Michiel Brüning. Die stuurde het heethoofd prompt van het veld. Naast een schorsing kwam zijn derde gele kaart van het seizoen hem op de hoon van zijn ploeggenoten te staan, én een stevige uitbrander van coach Jim Irvine.

Vrolijk was de Australiër toch al niet, want behalve Buma miste de onderkoelde strateeg ook zijn rustpunt in de verdediging, de aan zijn dijbeen geblesseerde Remco Slotema. Zwaar woog verder vooral de absentie van spelverdeler Peter Windt, die onlangs voor de vijfde keer in één jaar geblesseerd raakte. Na een spierscheuring, een duimbreuk, een scheurtje in de slokdarm en een onwillige hamstring kwam de onfortuinlijke aanvoerder twee weken geleden zo lelijk ten val dat zijn schouder uit de kom schoot. Zijn vervanger, de van HGC overgekomen waterdrager Friso Jiskoot, liep zich tegen KZ de benen uit het lijf, maar wist geen lijn in het spel te brengen.

Op volle oorlogssterkte was ook KZ niet, dat de flegmatieke topschutter Sander Dreesmann, dit seizoen goed voor 25 treffers, zaterdag al na twee minuten zag afhaken met een polsblessure. Daarmee was de angel verdwenen uit het elftal van de eens oppermachtige club (acht landstitels in de periode 1977-'84), dat na vele magere jaren voor het tweede opeenvolgende jaar een plaats in de play-offs veiligstelde. ,,Maar dat is geen excuus om hier vandaag in je schulp te kruipen'', foeterde pinchhitter Westbroek.

Die woorden waren de zwaar ontgoochelde aanvoerder Max Caldas vermoedelijk uit het hart gegrepen.