Hollands Dagboek: Benjamin Herman

Benjamin Herman (34) is jazzsaxofonist en leider van New Cool Collective. Op bevrijdingsdag maakte hij met zijn band een helikoptertour langs vier bevrijdingsfestivals. Herman woont in Amsterdam.

Woensdag 1 mei

Pas om 1 uur mijn bed uitgekomen. Aan mijn bonkende hoofd te merken was het gisteren een leuke koninginnedag. In tegenstelling tot vroeger heb ik mezelf tegenwoordig steeds beter in de hand. Des te erger is het als je dan weer eens volop met een kater geconfronteerd wordt. Na een carrière van inmiddels twintig jaar als jazzmuzikant weet ik er gelukkig wel mee om te gaan. Vandaag dus twee paracetamol geslikt, bed verschoond, ramen gelapt, was weggebracht, keuken schoongemaakt en de plee geschrobd. Vooral dat laatste gaf veel voldoening. Daarna met een tonijnbiefstuk op schoot met m'n meisje video gekeken in bed. Van saxofoon studeren is niks terechtgekomen. Voor de rest een perfecte dag.

Donderdag, 01.15 uur

Om 8.30 uur opgestaan. Ik ben dan wel een fantastische altsaxofonist, maar er moet natuurlijk wel gestudeerd worden. Voordat ik naar Wisseloord Studio's vertrek om met New Cool Collective aan de nieuwe cd te werken, wil ik nog wat gespeeld hebben. Al is het maar een uurtje. In Amsterdam ga ik dan meestal naar Crea, waar je per uur een oefenruimte kunt huren om te studeren. Daar ga ik heen om te doen waar iedere saxofonist zijn leven lang toe gedoemd is: lange noten spelen. Dat kan ik mijn buren echt niet aan doen.

Om 13.00 uur ben ik in Hilversum alwaar pianist/arrangeur Willem Friede en percussionist Jos de Haas aan het schuiven zijn met blokjes op een computerscherm. Muziek maken is zo enerverend tegenwoordig! Ondanks deze moderne werkwijze hebben we onwijze lol en gaan de stukken steeds beter klinken. Dat moet ook wel als je weet hoe duur het daar is. Ondertussen regel ik nog wat dingen via e-mail en gsm. Dj Eddy de Clerq heeft gebeld om te vragen of we met de band willen figureren in de clip van zijn nieuwe single met Sylvia Kristel. We weten nog niet of het gewoon playback is of een zogenoemde `cameo appearance'. Wat een ander doet moet ie zelf weten, maar als ik in de buurt van La Kristel kan komen zeg ik alles af. Al moet ik als hotdog verkleed. Ik moet terecht even met m'n ballen in een bak ijs en eerst maar eens met de regisseur bellen.

Om half twaalf thuis. Onder het genot van een paar glazen heerlijke Zuid-Afrikaanse cognac e-mails beantwoord en het antwoordapparaat gecheckt en tja, de video moest vandaag terug.

Vrijdag, 04.40 uur

Om half elf was ik weer in Hilversum om aan de cd te werken. Vanuit de studio met drummer Martijn Vink naar Tilburg gereden om met hem, gitarist Jesse van Ruller en Hammond-organist Carlo de Wijs een concert te geven. Wat een geweldige muzikanten! Het was een wereldavond. De club was bomvol en zoals het hoort: op zijn kop. Daarna zoals ieder normaal mens op vrijdag na het werk wat gedronken met mijn collega's. Thuis wederom e-mails gecheckt en het antwoordapparaat afgeluisterd.

Zaterdag, 23.30 uur

Ik begin eindelijk zenuwachtig te worden voor de helikoptertour van morgen. Vorig jaar hebben we met New Cool Collective de Heineken Crossover Award gewonnen. Naar aanleiding daarvan gaan wij dit jaar met de helikopter vier bevrijdingsfestivals aandoen. Geen flauw idee wat me te wachten staat. Ik moet morgen vroeg op en heb zo'n pijn in mijn bek van het concert van gisteren dat ik besloten heb om vandaag niks uit te voeren. Bovendien heeft mijn meisje griep. Ze ligt bij mij thuis met een Heinz-stripboek (we kunnen niet wachten tot de film uitkomt) te zweten in bed. Om acht uur de doden herdacht en daarna de film La Vita è Bella gekeken. Geen e-mails gecheckt, mijn gsm uitgezet en voor de verandering eens vroeg naar bed gegaan.

Zondag

Bevrijdingsdag. Om half negen mijn bed uit op zondagochtend. Alles voor de kunst, zeg ik altijd maar. Vandaag de helikopter in. We vliegen vanaf Schiphol-Oost met een Chinook van de Koninklijke Landmacht allereerst naar een festival in Groningen. Zangeres Sita en rapper Brainpower vertrekken tegelijk met ons in andere helikopters. Er zijn twaalf festivals en drie bands. Iedere band moet vier steden aandoen.

De eerste vlucht is meteen de langste. Helikopters zijn niet comfortabel. Na tien minuten vliegen begint drie stoelen verderop Mira van de Stichting Mensen in Nood groen te worden. Net als de andere bands hebben wij in het kader van Bevrijdingsdag een goed doel aan deze tournee gekoppeld. Tijdens iedere show hebben wij tijd gereserveerd om de aandacht te vestigen op de strijd tussen christenen en moslims op de Molukken. Daarvoor hebben we twee Molukse percussionisten uitgenodigd om met ons mee te spelen. Tegelijkertijd vraagt Mira de mensen in het publiek bij wijze van verzoening elkaar te omhelzen. Dit wordt op video vastgelegd en naar media op de Molukse eilanden gestuurd. Het gaat alleen niet zo goed met Mira. Al snel is haar ontbijt in een kotszak beland en begint het arme kind haar gal op te spelen. Ik heb het gelukkig alleen erg koud. Deze Chinook met twee rotors vliegt vandaag met open ruim. Twee meter bij mij vandaan is een groot gapend gat dat nogal wat tocht veroorzaakt. Ik dacht slim te zijn en heb thuis, om tijd te winnen, alvast mijn zomerse pak aangetrokken. Achteraf gezien misschien toch niet zo'n goed idee.

In Groningen is het nog kouder en natter dan in Amsterdam. Desondanks spelen we als duivels, en Mira houdt een verbijsterend gepassioneerd betoog voor onze kleumende fans. Snel in de heli naar Zwolle.

Het plein in Zwolle ziet zwart van de mensen. Of liever gezegd kinderen. Het blijkt dat wij geprogrammeerd staan vóór het optreden van de Haagse rockband Direct. Hun fans zijn gemiddeld 14 jaar, maar hebben zo te zien overal wel zin in. We spelen een opvoedkundige jazz-set vol saxofoon- en trompet-solo's. Hup de helikopter in en op naar de volgende gig.

In Haarlem is het ieder jaar feest op 5 mei. We spelen daar met onze 19 koppige bigband-bezetting voor zeker tienduizend man. Kikken! Het is misschien kinderachtig, maar een van de leukste dingen van festivals vind ik dat als je je vuist in de lucht steekt en iets doms roept als `HALLO HAARLEM, BEGINNEN DE DRUGS AL EEN BEETJE TE WERKEN?' ze alle tienduizend als gekken beginnen te gillen.

Daarna met zijn achten snel door naar Brabant. Door de invallende schemer en het slechte weer vliegen we op Niels Holgerson-hoogte over Nederland. Dit is echt cool. Ik kan vanuit de open klep bijna bij de mensen in hun huizen kijken. Koeien maken zich uit de voeten en hoogspanningsmasten kunnen we bijna aanraken. In Den Bosch spelen we het plein helemaal plat. Niet in de laatste plaats omdat vlak voor onze neus een stuk of twintig hitsige pubermeisjes zich helemaal suf aan het dansen zijn.

Vervolgens ingepakt en zo snel mogelijk naar Bar West in Amsterdam. Eenmaal thuis keihard mijn teen gestoten en om half vier in mijn bed beland.

Maandag, 02.00 uur

Saxofoon gestudeerd en de komende week doorgenomen met mijn management. Vanavond zou ik met mijn meisje uit eten gaan in R'dam. Om half zeven belde ze met het nieuws over Pim Fortuyn. Uiteindelijk de hele avond bij haar thuis zitten bomen over politiek en wereldvrede. Vier en vijf mei staan in één keer in een totaal ander daglicht. Hebben dit soort dagen nog wel zin? Je zou denken dat we met onze geschiedenis, kennis en rijkdom betere mensen zouden moeten zijn geworden. No bloody way.

Dinsdag, 01.00 uur

Heel Nederland staat plotseling achter Pim Fortuyn. Ik heb gewoon les gegeven aan het conservatorium in Rotterdam. Mijn Joegoslavische, Roemeense, Spaanse en Israëlische studenten begrijpen maar weinig van die hernieuwde affectie: Pim was toch extreem rechts? Van ellende 's avonds maar naar de film van Ali G gegaan. Geweldig!

Daarna met vrienden tot diep in de nacht de kroeg ingegaan en geprobeerd zo min mogelijk over politiek te lullen.

Woensdag 8 mei, 21.00 uur

Onze cd-deadline komt steeds dichterbij en daar ben ik vandaag weer volop mee bezig. Alle misère ten spijt, het leven gaat door.

Er moeten dringend knopen worden doorgehakt. De videoclip met Sylvia Kristel gaat trouwens door. Dat wordt leuk volgende week. Ik regel nog wat zaken en ga vanwege een inmiddels paars geworden voet toch maar even naar het Dijkzigt Ziekenhuis. Mijn teen blijkt gebroken en is gespalkt.

Mooi zo. Een goed excuus om niet het hele weekend met de spullen van de band te hoeven sjouwen. Maar gelukkig net niet erg genoeg om morgen mijn 34ste verjaardag te verpesten.