Een kritische hardloper

Zijn ranke, tengere lichaam verraadt zijn hobby: hardlopen. Twee keer per week, meestal samen met een bevriende fysiotherapeut, is hij op asfaltweggetjes tussen de weilanden te vinden. Hij is 54 en heeft een aantal marathons achter de rug. Zoals New York en Rotterdam. Maar dat soort prestaties heeft René van der Bruggen voorlopig in de ijskast gezet. Zijn werk vreet aan zijn vrije tijd, de weilanden zien hem minder.

Oorzaak is het voorzitterschap van Imtech, een functie die hij sinds twee weken bekleedt. Imtech is een beursgenoteerde technisch dienstverlener. Het bedrijf, actief in vijf Europese landen, bouwt elektrotechnische en werktuigbouwkundige installaties in onder meer fabrieken, ziekenhuizen, kantoren, tunnels, luchthavens en schepen.

Imtech komt voort uit Internatio-Müller, een conglomeraat van bedrijven in de chemie, farmacie, de Rotterdamse haven en technische installatie. In 2000 besloot het beursgenoteerde bedrijf tot een radicale keuze. Alle divisies werden in de etalage gezet, op de installatiebedrijven na. Die operatie is nu voltooid en het bedrijf heet sindsdien Imtech, zoals de divisie heette waaronder de installatieactiviteiten bij Internatio vielen. Ook toen al was Van der Bruggen de baas van Imtech.

Marktvorsers weten één ding zeker: Van der Bruggen is voor de huidige vorm van Imtech meer gekwalificeerd dan Internatio-voorzitter Herman Scheffer. De laatste is vooral een handige dealmaker - hoewel de door hem voorgenomen fusie tussen Stork en Internatio-Müller jammerlijk mislukte. Van der Bruggen is daarentegen de man met kennis van de activiteiten die Imtech uitvoert op de werkvloer.

De voorman van Imtech is een aan de TU Eindhoven opgeleide bouwkundig ingenieur met als specialisatie werktuigbouw. Daar studeert Van der Bruggen in 1972 af op het gebied van bouwfysica. Een onderwerp dat hem boeit en waarop hij de kans krijgt te promoveren. Vijf jaar later is het zover en verschijnt Energy consumption and cooling in relation to building design.

Van der Bruggen is dan 30 en wordt gescout door bouwbedrijf Bredero, dat hem aantrekt als hoofd van de ontwerpafdeling van installatiedochter ITB. Daar komt zijn loopbaan in een stroomversnelling. Na een jaar wordt hij directeur van ITB, een bedrijf dat driehonderd werknemers telt. Zijn toenmalige baas Wim van Vonno, nu hoogste man van bouwbedrijf BAM NBM, zegt dat hij Van der Bruggen een kans wilde geven. ,,Hij is intelligent, analytisch en een rustige man'', zegt Van Vonno. ,,Hij was met 31 toentertijd nog jong, maar we wilden de gok nemen. En dat pakte goed uit.''

Twee jaar voordat Bredero failliet gaat, vertrekt Van der Bruggen naar Internatio-Müller, waar hij de vijftienhonderd hoofden tellende werktuigbouwkundige divisie gaat leiden. Daar ontmoet hij Wil Maas, die het onderdeel elektrotechniek bestiert. Maas karakteriseert Van der Bruggen als pragmatisch, voorspelbaar, kritisch, soms vinnig en straight. Maar ook een man die een sterke drang heeft zich te bewijzen.

Het is een eigenschap die te maken heeft met het gezin waaruit Van der Bruggen komt. De Imtech-bestuursvoorzitter heeft negen broers en zussen en is geboren in Mill, een dorpje in het Brabantse De Peel. Zijn vader was dorpsonderwijzer, zijn moeder bestierde het huishouden. ,,Op een gegeven moment zitten wij te vergaderen'', vertelt oud-collega Maas. ,,We drinken koffie en op tafel staat een schaal koekjes. Aan het eind van de vergadering zie ik opeens dat die schaal leeg is, niet in de laatste plaats door Van der Bruggen. Ik vroeg aan hem: `Je bent toch hardloper?' En hij antwoordde lachend: `Ik heb thuis geleerd op te komen voor mijzelf. Die koekjes kan ik daarom niet laten liggen.'''