`Toen lag hij daar, helemaal alleen'

Vanuit de kelder van een gebouw in het Hilversumse mediapark zag ooggetuige Leo Knikman wat er gebeurde direct na de aanslag op Pim Fortuyn.

Leo Knikman (40), geluidsvormgever, was gisteravond om zes uur in het audiocentrum van het mediapark in Hilversum. Hij werkte aan een radio-uitzending voor de dagelijkse 747-documentaire, het ging over een Zuid-Koreaanse programmamaakster van de NPS, Eun-mi Postma, die 22 jaar geleden werd geadopteerd door een Nederlands gezin. Ze zaten te luisteren naar materiaal dat ze hadden verzameld en dat nog gemonteerd moest worden. Leo Knikman: ,,De studio was geluidsdicht, schoten hebben we niet gehoord. We zaten in de kelderverdieping van het gebouw, met uitzicht op het parkeerterrein. Het was even na zes uur, we zagen mensen rennen: een dj, en de baas van radio 3, Paul van de Lugt. Op de grond, voor het raam, lag een man in een pak. Zijn hoofd zagen we niet, dat lag net achter een auto.''

Knikman nam de trap naar de eerste verdieping en keek uit het raam. ,,Hij lag op zijn rug, heel ongelukkig, met zijn knieën opgetrokken onder zijn lichaam.''

,,Hij moet door zijn knieën zijn gezakt en achterover gevallen. Ik zag twee grote gaten in een kaal hoofd waar bloed uit stroomde. Maar dat begreep ik eerst niet. Ik dacht dat het twee zwarte vlechten waren, ik dacht dat het een gangster-rapper was die van radio 3 kwam, daar hebben ze soms van die gasten in de studio. Van anderen hoorde ik dat het Pim Fortuyn was.''

,,Toen zag ik dat er naast hem een fles wijn lag, in een kistje. Die had hij gekregen na het radio-interview bij 3FM, denk ik, hij moet hem in zijn rechterhand hebben gehad op het moment dat hij viel. Heel even dacht ik: `Die fles is gebroken, het is geen bloed, hij ligt met zijn hoofd in de wijn'.''

,,Hij had ook een wond aan de linkerkant op zijn borst. Naast hem zat een bewaakster van het mediapark. Ze praatte tegen hem en raakte zijn arm aan. Ik zag dat zijn mond bewoog, maar ik weet niet zeker of hij praatte. Er stond een man bij, ik denk dat die bij Fortuyn hoorde. Hij was ook in pak en had een roze blouse aan.''

,,Ik denk dat het een kwartier duurde voordat de ambulance kwam. Er kwamen er twee. Ze pakten geen brancard, ze haalden een koffer met apparaten uit de wagen. Hij kreeg slangen in zijn mond. Zijn colbertje werd opengeknipt, ze begonnen te reanimeren. Ik denk dat ze een minuut of tien met hem bezig waren, ik vond het ontzettend lang duren. Wat me opviel was dat ze niets aan zijn benen deden. Die lagen daar maar, onder zijn lichaam. Pas na een hele tijd legden ze ze goed.''

,,Ze legden een wit laken over hem heen. Toen lag hij daar op de stenen. Midden op de parkeerplaats, tussen twee rijen auto's . Er was niemand meer bij hem. Een wit laken met een rode vlek, bij zijn hoofd. Die totale eenzaamheid – ik vond het intens treurig. Een man die miljoenen bezighoudt, die lag daar helemaal alleen.''

,,Voor mijn gevoel lag hij daar een eeuwigheid. Toen kwamen er mannen in blauwe pakken. Ze deden technisch onderzoek. Ze haalden het laken weg, ze gingen hem opmeten en fotograferen. Ze waren er, denk ik, een half uur mee bezig. De lijkwagen kwam. Vier mannen in zwart kostuum pakten hem op. Twee bij zijn armen, twee bij zijn benen. Zijn hoofd viel opzij, dat bungelde even. Ze legden hem op een brancard, in een lijkzak en ritsten de zak dicht.''