Ik hoop later erg rijk te worden

Aflevering 8: Gijsbert Luyt (19) voelt zich eigenlijk te oud voor het Maerlant-Lyceum. Liever gaat hij windsurfen. Hij volgt het profiel economie & maatschappij en woont met zijn vader (pensioen-adviseur) en moeder (fysiotherapeut) in Voorburg. Zijn broer van 22 studeert en woont op kamers.

In het parkje op een paar minuten lopen van de school liggen leerlingen in groepjes bij elkaar in de zon. Ze roken sigaretten, eten kroketten van het snackstalletje verderop en delen blikjes frisdrank.

De leerlingen van het Maerlant-Lyceum hebben geluk deze week, want door rapportvergaderingen hebben ze de middagen vrij.

Gijs (19) is een van de weinigen die niet naar het parkje is gegaan. Een beetje verveeld leunt hij in de gang van de school achterover op een stoel. Zijn kreukloze overhemd lijkt zich ook niet echt te lenen voor een dutje in het gras en bovendien, hij heeft wel wat beters te doen dan rondhangen met klasgenoten. Als het even kan, gaat hij met zijn broer en een vriend windsurfen. En anders gaat hij bij zijn vrienden langs, die al studeren in Utrecht. Doordat Gijs in de vierde is blijven zitten, loopt hij een jaar achter bij zijn vrienden, maar tegelijkertijd een jaar voor op de leerlingen in zijn klas, die 'nog niet allemaal zo zelfstandig zijn'.

Hij is pas nog drie weken alleen thuis geweest, omdat zijn ouders met vakantie waren. Hij heeft een auto van zijn ouders gekregen en hij gaat al jaren alleen met vrienden op vakantie. 'Deze zomer ga ik een maand naar Italië en met de wintersport ben ik doorgaans in het huisje in Zwitserland van de ouders van een vriend. Ik mis dan niets van thuis, ik kan heel goed zonder mijn ouders.' Hoewel, voegt hij er grinnikend aan toe, 'ze zijn wel redelijk makkelijk in het bekostigen van die vakanties.'

Gijs trommelt ongeduldig met zijn vingers op tafel en werpt een blik naar buiten. Het water roept, maar vanmiddag is het niet gelukt om met zijn broer en een vriend af te spreken om te gaan surfen. Gijs zucht. 'Dan maar een beetje tv kijken thuis.' Behalve het windsurfen heeft hij weinig interesses, geeft hij toe. 'Ik ben behoorlijk lui, eerlijk gezegd. Ik ga niet vrijwillig vooruit zitten werken aan mijn huiswerk en dat hoef ik ook niet te doen, want ik sta voor alles gemiddeld een zeven. Als ik niet kan windsurfen, heb ik weinig anders te doen. 's Avonds ga ik wel graag stappen met vrienden en in de zomer waterskie ik, achter de boot van een vriend van mij. Als dat er allemaal niet in zit, tja, dan hang ik een beetje thuis.'

Daar krijgt hij van zijn ouders alle vrijheid. 'We laten elkaar met rust', legt hij uit. 'En dat vind ik perfect. We eten wel samen, maar voor de rest gaat iedereen zijn eigen gang.' De overgang van middelbare scholier naar student rechten of economie in Utrecht, na het eindexamen, ziet hij met een gerust hart tegemoet. Hij is eraan toe, zegt hij en na enig nadenken: 'Maar wat ik wel zal missen, is mijn luie leventje. Ik hoef nu niets zelf te regelen, maar als ik eenmaal op kamers ben, moet er toch wel eens gekookt en opgeruimd worden en zo.' Hij glimlacht bij de gedachte. 'Dat zal wel even wennen zijn voor mij.'

'Even wennen' is zo ongeveer de ergste stress die Gijs zich kan voorstellen. Zelfs na diep nadenken weet hij niets te noemen waar hij wel eens van wakker ligt. 'Mijn leventje verloopt heel rustig en ik geniet ervan. Er gebeuren nooit ingrijpende dingen, geen nare althans', zegt hij triomfantelijk. 'Wel goede. Het moment dat mijn ouders een boot kochten, bijvoorbeeld. Het klinkt raar, maar het gevoel dat we eropuit konden, op het water konden zijn, dat heeft wel indruk op me gemaakt. Via het water kwam ik in aanraking met windsurfen, ook een belangrijk moment. Daarvoor zat ik op hockey, niets aan. Maar zo ging dat: je zat op hockey en tennis en speelde een instrument. Ik was in alledrie geen ster, maar windsurfen... jááá, dat was het helemaal.'

Een boot komt er 'later' ook zeker.

'En ik hoop natuurlijk erg rijk te worden. De kans daarop is ook redelijk groot, want ik ben nu eenmaal niet achterlijk. Verder woon ik dan hopelijk in Italië, in een mooi huis aan het water en met een mooie vrouw.'

Niet dat hij voorlopig op verkering uit is, verzekert hij. 'Ik vind niet dat je op de middelbare school een vaste relatie moet hebben. Sommige klasgenoten hebben al vijf jaar verkering...' Gijs trekt een vies gezicht. 'Dan denk ik: je kan maar beter vrij zijn nu het nog kan.'

Liever dan met een vriendin op de bank te zitten, pakt Gijs de auto om met vrienden naar een discotheek te gaan. 'Nu ik zelf ook een auto heb, moet ik helaas ook wel eens rijden en dus niet drinken. Maar het is een klein offer, want ik kan niet meer zonder dat ding.' Hij zucht en zegt geërgerd: 'Het parkeergeld is hier heel hoog, en ik mag hem niet op het plein parkeren, anders kwam ik ook wel met de auto naar school. Nu kom ik dus maar gewoon met mijn scooter.'

Straks, als hij eenmaal in Utrecht woont en studeert, wordt dat allemaal anders, denkt hij. 'Dan hoef ik me niet aan al die regeltjes van school te houden, maar kan ik mijn tijd zelf indelen. Misschien dat ik dan ook wel een bijbaantje neem. Mijn broer heeft gewerkt als een soort combinatie van koerier en vertegenwoordiger. Dat lijkt me wel wat, zo'n beetje de hele dag door Nederland toeren.' M

Volgende maand: Om zeker te zijn van plaatsing voor de studie geneeskunde, moet Linda van Schinkel gemiddeld een acht blijven staan.