Samenzijn. De Daad

Frank de Grave is een Armani-fan: ,,Dat past goed bij mijn Italiaanse postuur.'' Voor driedelig is hij niet dik genoeg, een stropdas draagt hij wel, een lange, dunne: ,,Anders ben je net een kruidenier uit de jaren vijftig, of de pleegvader van Harry Potter.'' Jan Peter Balkenende ontbreekt, in het meinummer van Elle, net als Pim Fortuyn. Maar de gewezen minister van Defensie staat, zonder bril, zwierig op de foto, gehuld in een `designer-outfit', net als onder meer Agnes Kant van de SP en Evelien Tonkens van GroenLinks.

Elle is een vrouwenblad over mode, make-up en `emoties', en een klein beetje over politiek en kunst. Marie Claire, een ander vrouwenblad, gaat daar ook over, en wat meer over politiek en kunst. Ook in Marie Claire fungeren politici deze maand als modellen. Avenue is wat eigenzinniger. In het april/meinummer is nergens een politicus te bekennen. Avenue gaat over de Daad, met hoofdletter, en over `samen zijn' in het algemeen.

,,Samen zijn. Iedereen is ermee bezig. Altijd. Overal'', stelt Avenue in het merkwaardige, pseudo-statementstaaltje dat dit soort bladen eigen is. Kijk maar, er staat niet wat er staat. Er staat namelijk niets. Natuurlijk is er een artikel gewijd aan de `happy single' die nou juist niet (meer) bezig is met `samen zijn' (althans niet met een partner). Gelukkig biedt het tijdschrift ook een verrassender `samenzijn', van Arnon Grunberg die actrice Famke Janssen ontmoet. Ditmaal presenteert Grunberg zich als `de dokter': ,,Wie een Famke geneest, zal de hele wereld genezen.'' Grunberg geeft een hilarisch verslag van de ontmoeting. Janssen reageert ontredderd op de vragen van haar interviewend geneesheer en glipt uiteindelijk, met hond, het restaurant uit ,,alsof ze in een oorlogsfilm speelde en nu voedselbonnen ging distribueren.''

Van Theodor Holmans verslag over een reisje naar Parijs, op zoek naar wat de stad zo erotisch maakt, kijk je minder op. Lezenswaardig is zijn gedool met een meisje dat hij begeert, maar vast en zeker niet krijgen kan, wel. Samen gaan ze op bezoek bij schrijfster Catherine Millet, die volgens Holman kunst maakt en volgens het meisje porno. Ze geeft niet thuis.

Onder de titel `Het nieuwe verzamelen' biedt Avenue een introductie in de fotografie. Foto's verzamelen is `hot', Madonna doet het, Elton John, Jessica Lange en Richard Gere, maar ook gewone Nederlanders. Een `verzamelhandleiding', zoals beloofd, is het artikel niet. Een paar liefhebbers worden aan het woord gelaten over hun collectie en er is een lijst met galeries die fotografie presenteren. Het stuk, mooi geïllustreerd met foto's van onder anderen Hellen van Meene, werkt wel aanstekelijk.

Van de negen kunstenaars die zich op verzoek van Avenue over `de Daad' bogen, vallen vooral Mike Ottink en Bas Meerman op met hun sterke figuratieve platen waarop duidelijk de daad aan de gang is. De anderen ontlokken slechts een licht schouderophalen. Er is een fragment uit een nummer van Lil'Kim voor haar album Hardcore: ,,I used to be scared of the dick/ Now I throw lips to the shit/ Handle it like a real bitch.'' Goh. Je bent het allemaal zo weer kwijt. Dat geldt ook voor de rest van de Avenue, maar ach, zo hoort dat eigenlijk ook wel bij zo'n blad.

Avenue, apr/mei 2/02, E5,95.

Elle, mei 2002, E5,50.