Retourtje Kazachstan voor Europese clubs

Steden als Almaty en Astana kunnen volgend seizoen de meest afgelegen bestemmingen worden van menige West-Europese voetbalclub. Dat is een gevolg van het besluit, vorige week op het congres van de Europese voetbalbond (UEFA), om Kazachstan als lid toe te laten. De voormalige Sovjet-republiek heeft zich vanwege het grote aantal inwoners van Russische afkomst altijd meer verwant gevoeld met het Europese dan het Aziatische voetbal. De voormalige hoofdstad Almaty bijvoorbeeld, waar in november de bekerfinale werd gespeeld, ligt niet ver van de grens met China.

Tijdens de Kaz Cup heerste op de tribunes een sfeer zoals die er decennia geleden ook in Nederland onder het publiek was. De fans van beide partijen zaten gewoon door elkaar, van vijandigheid was geen sprake. Vaders met zoontjes aan hun zijde zijn in Kazachstan eerder regel dan uitzondering. Op een Kazachstaanse voetbaltribune ga je terug in de tijd.

Tijdens de laatste finale om de Kaz Cup, tussen thuisclub Kairat Almaty en Astana, de regerend landskampioen, maakte een twintigtal fanatieke supporters van Astana de meeste herrie. ,,Als jullie zo doorgaan, stop ik jullie in de bus en rijd ik jullie meteen terug naar Astana'', dreigde de in een krijtjesstreeppak geklede buschauffeur van de gasten met een vette knipoog.

Geen relschoppers, wel veel politie op de been. Tijdens het duel stonden ze op korte afstand van elkaar met hun rug naar het veld. Alleen wanneer het rumoer op de tribunes toenam, draaiden de agenten zich om, om te zien wat er gebeurde op het veld waar vooral spelers van Russische afkomst actief waren.

Het niveau liet te wensen over: weinig passes, veel hoge ballen. Zelden werd de bal over de grond gespeeld. De in het rood geklede arbiter liet na harde confrontaties opvallend vaak doorspelen. Vanachter een tafeltje op de atletiekbaan naast het veld deden twee tv-commentatoren live verslag. De één in het Russisch, de ander in het Kazachstaans.

Uit de lompe luidsprekers langs de rand van het veld klonken tijdens de rust romantische voetballiedjes, nog uit de Sovjet-periode. `Voetbal is m'n liefde, mijn lotsbestemming, voetbal is de droom uit m'n jeugd, la, la, la, la, laai'.

Zodra de spelers van Almaty als de winnaars van de Kazachstaanse beker een ereronde over het veld hadden gemaakt en tegelijk op hun buik richting de hoofdtribune waren geschoven, trokken ze met wilde gebaren hun shirts uit om die vervolgens in het publiek te werpen; in het meest fanatieke deel van de aanhang, meestal jongens van een jaar of veertien, vijftien. Alsof stukken vlees voor de leeuwen werden geworpen, scheurden de in kluitjes gegroepeerde jongens die de shirts opvingen de kledingstukken aan flarden. Ook dat is in Kazachstan een traditie.