Midden-Oosten

In West-Europa wordt niet bevat wat in Israël gebeurt, niet omdat men de situatie niet wil begrijpen maar omdat West-Europa het conflict niet kan voelen.

De Palestijnen lijden, worden onderdrukt zowel door de Israëliërs als door hun eigen corrupte regering, die net als de Israëlische regering geen politieke beslissingen op de lange termijn durft te nemen die een werkelijke verandering zouden kunnen bewerkstelligen. Ook zij, niet meer of minder dan anderen, verdienen vrijheid, maar dat moet niet ten koste gaan van de vrijheid van Israël. Zolang in het Engels met Israël wordt gepraat maar door dezelfde mensen in het Arabisch wordt opgeroepen tot vernietiging van Israël, zal de onnodige bezetting doorgaan omdat men in een spiraal van angst terechtkomt die wordt versterkt door een actie-reactieproces dat moeilijk door rationeel denken kan worden gestopt. De term `veiligheid' is inmiddels een leeg gemanipuleerd woord, maar het toenemende dodental aan beide kanten spreekt voor zich. Of het Midden-Oosten ooit vrede zal kennen is niet de vraag op dit moment, maar een lagere intensiteit van geweld is wel bereikbaar. Men moet hier ook conclusies uit durven trekken: als Europa zich werkelijk zo bekommert om wat hier gaande is, moet het uit het glazen huis stappen en daadwerkelijke actie initiëren. Dan moet het bereid zijn om te vechten voor de waarden waar het zogenaamd achterstaat, ook al is de uitkomst onzeker. Als Europa actie onderneemt, dan heeft het het recht om zich te uiten over de situatie, om een oordeel uit te spreken en om serieus genomen te worden, zowel door Israël als door de Palestijnen. Dan moet het stoppen met druppels op de gloeiende plaat te gooien en achter loze woorden van Arafat, Sharon of de VN aan te lopen.