Gebroken ribben

Ik kwam weer bij bewustzijn op het moment dat ik uit de ambulance het ziekenhuis binnengereden werd. Door de klap was ik nogal gehavend.

Alle leed en pijntjes vielen echter in het niet bij die ene onverdraaglijke pijn veroorzaakt door mijn gebroken ribben. Het was bijna onmogelijk om te ademen. De stukken van de ribben kraakten langs elkaar heen.

Ik probeerde mijn adem zo lang mogelijk in te houden. Stikkend moest ik toch weer door de pijn heen.

Toen ging de deur open. Er kwam een jong meisje binnen in een witte jas. Keurig, zoals ze geleerd had, gaf ze uitleg: ,,Ik kom even wat bloed bij u afnemen.''

Ze legde haar spulletjes klaar, pakte mijn oorlelletje. Door mijn gekreun heen zei ze helder: ,,Hier komt het prikje, het doet heel eventjes pijn.''