Zij-instromers 6

Zelden een interview gelezen waarin ik mijzelf zo goed herkende als dat met Aaltje Vincent (`De hele dag agentje spelen' W&O, 6 april). Ruim dertig jaar ben ik (huis)arts geweest. Ik gaf in die periode tevens onderwijs en ik meende daar redelijk wat ervaring mee te hebben opgedaan, want ik gaf les aan EHBO-cursisten en aan co-assistenten. Toen mij, direct na mijn pensionering, de dringende vraag bereikte een half jaar les te geven aan vmbo-leerlingen, toekomstige ziekenverzorgsters (en mogelijk zelfs verpleegsters), dacht ik dus daartoe wel in staat te zijn. Niets was minder waar.

Met jassen aan en mutsen op kwamen ze binnen. Op mijn `goeiemorgen' werd niet of hoogstens door een enkeling gereageerd. Rugzakken smakten op de tafels en met de rug naar mij toe zakte men op de stoelen die eerst luidruchtig gerearrangeerd moesten worden zodat vriendinnen, naast elkaar gezeten, tijdens de les met hun gesprekken konden doorgaan. Voortdurend pratend, boterhammen smakkend, kauwgum kauwend en aan plastic flesjes lurkend zat men de lessen uit. Een op- of aanmerking (in de lerarenkamer eufemistisch `gedragscorrigerend ingrijpen' genaamd) riep collectieve verontwaardiging en afkeuring op. Het zooitje dat ook mijn vier klassen bevolkte wordt door Vincent uitstekend beschreven. Lomp, ongedisciplineerd, ongemanierd, hondsbrutaal maar veel erger nog totáál ongeïnteresseerd.

Men maakt zich tegenwoordig zorgen over de verschraling van het onderwijs, het zowel kwantitatief als kwalitatief steeds verminderend kennisaanbod de productiezijde. Misschien moeten we ons meer zorgen maken over de receptieve zijde. De leerlingen lijken, althans naar mijn ervaring, totaal niet geïnteresseerd. Men wist niks en wilde ook niks weten. Niets over mijn (en hun) vak gezondheidszorg, niets over wat dan ook. Zelfs het tv-journaal bleek niet bekeken te worden, maar over de soaps konden ze je alles vertellen. Ik heb mijn half jaar uitgediend, maar vraag niet hoe. Aaltje Vincent heeft groot gelijk. Ik doe het ook nóóit meer.