Wereldbenen

,,De planning was uitstekend, de voorbereiding kon niet beter en ik ben in wereldvorm. Maar opnieuw heb ik Luik-Bastenaken-Luik verloren. Vreselijk. Aanstaande zondag krijg ik in de Amstel Gold Race de laatste kans om mijn voorseizoen de glans te geven die bij deze benen hoort.''

Aan het woord is Michael Boogerd. Wereldvorm, wereldbenen, wereldglans, je zal het Johan Museeuw niet horen zeggen. De `Leeuw van Gistel' is ook de kampioen van de interieure ballingschap. Een monnik in het succes. Zoals Jan Raas dat vroeger was - spreken doe je met de benen.

Michael Boogerd is een hansworst.

Hij mag stilaan gerekend worden tot de anciens van het peloton, maar ik kan mij niet een steekhoudend verhaal van hem herinneren. In euforie of in deceptie, Boogerd schiet altijd door, is of te demonstratief blij of te zeurderig verdrietig, kwekt en kwaakt zich over de contouren van de beschaving heen naar de aërodynamische blablabla van een kermisbaas. In het beste geval: design-gelul. Humanitaire categorieën als woede, verwondering, deemoed en nostalgie zijn voor deze renner wat de trein voor een koe is.

De hel zijn de anderen.

Na de Waalse Pijl jeremieerde Boogerd over de flanellen benen en het proletenverstand van zijn ploegmaats. Pap in de kont, smurrie in het hoofd. Terwijl hij, Michael Boogerd, na één zetje van de knechten de wedstrijd met de linkerpink had kunnen beslechten. Na La Doyenne was het de ploegleiding die niet deugde. ,,Ik moest wachten, wachten, wachten.'' Anders gezegd: hij werd gecensureerd in het verlangen naar een splijtende demarrage. Hij, Michael Boogerd, had de pedaalslag van de winnaar, maar hij mocht niet van de Rabodirectie.

Boogerd is een etter.

Hij rijdt wel eens in de spits van de wedstrijd, maar altijd te vroeg of te laat. Hij demarreert niet om weg te komen, hij demarreert om indruk te maken. Met zo'n Miss Holland-air van: wie volgt mij? Nou, Janneke en Mieke volgen wel. Na drie ferme pedaalslagen kijkt hij al diep verongelijkt achterom: achterwaartse panache. Altijd leuk voor Mart en Jean, maar verder denkt iedereen: reserveer je strandparade voor Zandvoort, sukkel. Kom op zeg, La Redoute en de Stockeu zijn te oud voor deze schijnvertoning.

Boogerd speculeert alsnog op winst in de Amstel Gold Race. Voor de hogepriester van de wielersport, Herman Krott, mag ik hopen dat Baguet, Bettini, Knaven of wie weet Lance Armstrong daar anders over beslissen. Het is jammer voor hem, maar de Hagenees heeft geen talent voor legendevorming. Hij is een sullige sandwichman. Het bakkertje van een kerkhof van niet ingeloste verwachtingen. IJl in het hoofd, ijl in de benen.

Waar is het misgegaan met de wielerbelofte? Aan Jan Raas kan het niet liggen. De Rabomanager is altijd dissident gebleven in het bal populaire rond zichzelf en zijn renners. Ik weet het wel zeker: zonder de malloot Jan Peter Balkenende zou enige vorm van podiumgekte Zeeland nooit hebben bereikt. Het is Boogerd zelf die de empathie voor de gedoodverfde kampioen heeft verkwanseld, op het altaar van de zelfbedachte glorie annex de commercie. Hij dacht mooi, representatief, polemisch en onbevangen te zijn en uiteindelijk is hij de avant-garde geworden van stilstaand water. Wat aan deze jongen niet door brillantine is gevat, bestaat niet.

Boogerd is een slachtoffer.

Van zichzelf, van een te rigoureus kapitalisme, van de media, wellicht van hormonale illusies. Hij is het perfecte uithangbord voor een sportschool of, beter nog, de ideale verkoper van tweedehandsauto's. Maar het peloton is zijn tegendraadse biotoop. Zelfs Harm Ottenbros - toch wereldkampioen - heeft altijd begrepen dat eenvormigheid van de groep belangrijker is dan een acte de présence in Studio Sport. Boogerd wil vlam en brandstof zijn, op alle podia tegelijk.

Echte wielerkampioenen zijn stiller dan hun afkomst, stiller dan hun verleden. Van de vijfvoudige Tourwinnaar Indurain weten we alleen dat hij meer gefascineerd was door een Spaans boerenerf dan door de vrouwen rond Chirac. Van Zoetemelk weten we nog steeds niet of hij van mannen, vrouwen dan wel kinderen houdt. Merckx en Hinault zijn geboren als een graf. Van Michael Boogerd weten we echter alles. We kennen zelfs het merk van zijn zonnebank.