Remy Shand

Remy Shand staat bepaald niet alleen op de wereld in zijn liefde voor de soul uit de jaren zeventig, maar hij geeft die voorkeur nog principiëler vorm dan menige andere beoefenaar van de `nu soul'.

Het probleem is dan: hoe stijg je in godsnaam uit boven de verrichtingen van grootheden als Stevie Wonder, Marvin Gaye en Curtis Mayfield, de grootste voorbeelden van deze jonge, blanke Canadese muzikant? Dat lukt vanzelfsprekend niet, maar dankzij sterke liedjes en een meeslepende uitvoering komt hij toch aardig in de buurt. Zijn zeer stijlvaste opvattingen werken niet eens tegen hem, hoewel het gevaar van plagiaat in bijna alle nummers om de hoek grijnst. Dat hij zelfs op hetzelfde, beroemde Motown-label zit dat destijds de thuishaven was van Gaye en Wonder moet hem een groot genoegen doen. Net als Stevie Wonder bespeelde hij vrijwel alle nummers zelf. Het leidt allemaal tot een hecht en organisch klinkende plaat van een muzikant die misschien niet maalt om originaliteit, maar wel het begrip retro-soul een goede naam geeft.

Remy Shand: The Way I Feel (Motown 014 481-2, distr. Universal)