Nooit meer kokhalzen

`Een kind dwingen zijn bord leeg te eten is in strijd met zijn privacy', antwoordt een moeder op de vraag: moet een kind zijn bord leegeten?

,,Ik zou er niet over piekeren een kind te dwingen zijn bord leeg te eten'', schrijft Anne van der Putt-Lauwers uit Eindhoven. ,,Ik vind het in strijd met iemands privacy hem per se niet gewild eten op te dringen.'' Haar recept voor een ontspannen maaltijd: ,,1. Zorg voor afwisselende en smakelijke maaltijden. 2. Zelf genieten van de maaltijd en met plezier aan tafel zitten.''

De vraag van vorige week was: Moet een kind zijn bord leeg eten? En: Hoe gezellig is het dan aan tafel? Er reageerde opmerkelijk genoeg niet één ouder die van zijn kind verlangt dat het zijn bord leegeet. Ook de kinderen van Elly Waterman (die zelf als kind ,,kokhalzend boven een bord met afgekoelde boerenkool zat'') hoefden dat nooit. ,,Resultaat nu: ze eten alles, zijn er altijd voor in om iets nieuws te proeven, en de maaltijd is - wat dit betreft - altijd een gezellig moment.'' Haar kinderen zijn nu vijftien en negentien jaar.

Veel lezers leggen de schuld voor lange tanden bij de ouders zelf. ,,Voor het antwoord op de vraag of een kind zijn (of haar) bord moet leegeten, lijkt het me vooral van belang te weten hoe het voedsel op dat bord terecht gekomen is. Kinderen vanaf ongeveer drie jaar zijn volkomen in staat om zelf op te scheppen en toch ziet men vaak dat iemand anders dat voor ze doet. En wie bij het kopen en koken al rekening houdt met de voorkeuren van ouders maar niet van kinderen (die bijvoorbeeld haast unaniem spruitjes verfoeien), moet daar nog maar eens over nadenken'', schrijft moeder en grootmoeder Juul Muller-Van Santen. En: ,,We leven in een prettig land: wat voedingswaarde betreft zijn er heel veel alternatieven.''

Maar voor Titia Oonk, moeder van de tweeling Kees en Jet van zeseneenhalf, zijn dit allemaal luxe problemen. Haar tweeling werd twee maanden te vroeg geboren, Jet had een open ruggetje. De tweeling was te zwak om aan de borst te drinken, Jet kon zelfs niets uit een flesje gezogen krijgen. ,,Tot haar derde jaar heeft Jet een sondeslang nodig gehad, terwijl wij met vingertop en lepeltje allerlei voedingsstoffen via de mond probeerden. Zo kruimelden en sopten wij wat af bij de fruithapjes en maaltijden.'' Ook lang nadat de sondeslang uit de neus was werden alle voedingsregels overboord gezet. Ook voor haar broertje. Ze aten wat ze wilden eten. Sinds een paar maanden eet de tweeling ,,een volledige maaltijd: aardappelen, vlees/vis en groente (of pizza)''. ,,Nooit is bij ons de opmerking `eet je bord leeg' over tafel gegaan, maar zelfs die afspraak wordt nu soms gemaakt!''

En huisarts P. Ypenburg-Visser schrijft dat te allen tijde een machtsstrijd voorkomen moet worden. ,,Geen trek? Prima. Doe je slab maar af, ga maar spelen. En dan niets te eten geven tot de volgende maaltijd. (...) Vooral niet bezorgd kijken, niet zuchten, het komt wel goed. Het kan even duren voor het kind zich van een druk bevrijd voelt en weer normaal trek krijgt.'' Ter aanmoediging voegt zij er nog aan toe: ,,Wel is het mogelijk dat het kind nu op een ander terrein de strijd met zijn ouders aangaat, bijvoorbeeld door te gaan treuzelen.''

De vraag voor volgende week is: Op welke leeftijd kan een kind op zwemles? Waarom niet wachten op het schoolzwemmen? En zijn de ouders vaak niet fanatieker dan de kinderen?

Reacties naar: opvoeden@nrc.nl

of (per post) naar NRC Leven, Postbus 3372, 1001 AD Amsterdam, fax: 020 5352355.

De redactie van Leven &cetera maakt een selectie.