De klant is honing

De laatste twee jaar ging menig assurantiepersoon failliet wegens het snel sluiten van aan spaarloon gekoppelde lijfrenteverzekeringen en de royementen door slechte follow-up, zoals het fout deblokkeren van spaarloon en slechte administratie. Vaak wordt zo'n failliete portefeuille overgedaan aan andere snelle sluiters die nogmaals de verzekerden langsgaan om `alles goed te regelen' en nieuwe polissen te sluiten. De verzekeraar is bang klanten kwijt te raken, laat het royementsrisico op de failliete portefeuille schieten en betaalt de nieuwe tussenpersoon weer provisie. Een win/win situatie met de klant als verliezer. Volgens mij verdampt er zo veel spaarloon. Bij alle ophef over meer toezicht op tussenpersonen gaat het nooit specifiek hierover. Is dit omdat het kruimels betreft?

(D. N.)

U doelt op het fenomeen `uitspannen', volgens Van Dale `een verzekerde onder fraaie (bedrieglijke) voorwendsels ertoe bewegen zijn verzekering op te zeggen en die via een andere tussenpersoon (soms dezelfde) bij een andere maatschappij opnieuw te sluiten'. Om zo opnieuw provisie te verdienen. De klant is honing. Dit verwerpelijke verschijnsel bestaat al heel lang en blijft bestaan zolang verzekerden er in trappen. Meer toezicht helpt niet, wel een betere voorlichting van (potentiële) verzekerden.

Adriaan Hiele (hiele@nrc.nl) beantwoordt ook vragen van lezers op www.nrc.nl/geld