Spijt

Tachtig. Het is niet niks. Ellie zeurt al jaren aan mijn hoofd dat ik het goed moet maken. Ik zal er spijt van hebben, zegt ze, als ik het niet doe. Maar pa en ik zijn allebei stijfkoppen. En híj is tenslotte degene die...

Nu ja, ze heeft gelijk. Ik ga gewoon naar zijn verjaardag en ik zal aan tafel een speech houden. Ik weet nog precies hoe hij het graag wil horen. Een beetje nostalgisch. Een beetje pompeus. Een beetje sentimenteel, maar niet te erg. Bij het eerste traantje moet ik er een grap tegenaan gooien. Laat dat maar aan mij over.

Ja, ik had het goed voor elkaar.

Pa, had je nou niet veertien dagen kunnen wachten?