Op zoek naar de nieuwste trends in de popmuziek

Het Engelse muziekblad NME viert zijn vijftigste verjaardag met een extra dik nummer. Het blad is als geen ander in staat de opwinding van nieuwe popmuziek over te brengen. Het blad koos de groep The Smiths als eerste van de vijftig grootste popgroepen aller tijden, vóór The Beatles.

Het invloedrijke Engelse muziektijdschrift NME bestaat vijftig jaar. Om dit te vieren, heeft het weekblad deze week in een feestelijk, extra dik jubileumnummer een lijst opgesteld van de vijftig grootste popartiesten aller tijden. De uitslag is verrassend. De groep The Smiths eindigde als eerste, terwijl The Beatles genoegen moesten nemen met een tweede plaats.

The Smiths combineerde in de jaren tachtig intelligente, melancholieke teksten van zanger Morrissey met de melodieuze pop van gitarist Johnny Marr. Toch zal zelfs de fanatiekste Smiths-adept moeten toegeven dat The Beatles wellicht invloedrijker waren. NME koos toch voor The Smiths, omdat het weekblad met deze groep de `meest symbiotische relatie' heeft gehad. In de jaren tachtig stond het blad bekend als de New Morrissey Express.

De New Musical Express begon in 1952 als een jazzblad. Vanaf 1974 bestaat de naam louter uit de innitialen NME. De concurrendende weekbladen Sounds en Melody Maker gingen in de loop der jaren ten onder. Alleen NME bleef overeind en is nog altijd zeer invloedrijk, ook in Nederland. Het is de vraag of iemand ooit van The Strokes en The White Stripes zou hebben gehoord, als ze niet opgepikt en week in, week uit aanbevolen zouden zijn door NME.

Over The Strokes schrijft het blad: ,,Toen we erachter kwamen dat ze een drummer hebben die Fab Moretti heet, besloten we nog meer van ze te houden.'' Het blad is overigens even gemakkelijk in staat een groep vervolgens weer te laten vallen.

NME, onlangs compleet gerestyled, onderscheidt zich van andere, serieuze muziekbladen door steeds op zoek te zijn naar de nieuwste trends en zich niet te richten op het verleden, zoals concurrenten die vooral de oudere muziekliefhebber bedienen. NME is vaak beschuldigd van het creëren van hypes, maar is ook als geen ander in staat de opwinding van nieuwe popmuziek over te brengen. De campagnejournalistiek beperkt zich niet tot muziek, maar strekt zich ook uit tot onderwerpen als de legalisering van soft drugs. Tony Blair, die zich graag laat zien in gezelschap van popsterren, is door NME stevig aangepakt.

Hoogtepunt in de geschiedenis van het blad was de punkperiode, toen beroemde journalisten als Tony Parsons en Julie Burchill hun carrière bij NME begonnen. Onlangs vertelde Burchill aan Het Parool dat ze ooit twee weken werd geschorst, omdat ze tijdens een interview speed in de koffie van Country Joe MacDonald had gedaan, om deze `boring old fart' aan de praat te krijgen. Een ander hoogtepunt was de vermakelijke polemiek tussen de Britpop-groepen Oasis en Blur, die midden jaren negentig vooral in de kolommen van NME werd uitgevochten. In het jubileumnummer blikken sterren als David Bowie, Paul Weller en Courtney Love terug. Niet altijd positief.

,,Ik heb geen relatie met de NME,'' zegt Johnny Rotten. ,,Ze zijn `the enemy'. Ze hebben de rockmuziek geruïneerd door te toegeeflijk te zijn voor het verkeerde soort groepen.''

De uitverkiezing van The Smiths is ook opmerkelijk, omdat NME in de afgelopen tien jaar Morrissey fel heeft aangevallen. Het blad betichtte de zanger (inmiddels solo) begin jaren negentig van racisme, vanwege enkele dubbelzinnige tekstregels en het zwaaien met een Britse vlag. Nog geen twee jaar later was het weekblad een van de grote voorvechters van de chauvinistische Britpop-explosie. Morrissey heeft niet op de olijftak van NME gereageerd.