`Die jaren tachtig, dat is net een schimmel'

Luke Slater is de held van de techno-underground, maar de liedjes voor zijn nieuwe album schreef hij ouderwets achter de piano. ,,Ik wou de uitdaging van het begin terug.''

Luke Slater maakte naam met instrumentale, tegen de springerige elektro aanschurkende techno. Maar op zijn nieuwe album Alright On Top sloeg hij de handen ineen met zanger Ricky Barrow van de groep The Aloof. Slater was enigszins uitgekeken op de techno, zoals hij die tot voor kort beoefende. Hij was en is een ware held van de techno-underground, die onder verschillende namen zijn platen onder de mensen bracht: 7th Plain, Morganistic, Planetary Assault Systems en zowaar ook zijn eigen naam, het voornaamste uithangbord van de laatste jaren. Maar het is alsof de rek een beetje uit de vorm van de techno is, denkt hij. ,,Ik wou de uitdaging van het begin terug en die vond ik gek genoeg in de ouderwetse songvorm. Ik wilde songs schrijven. In deze stijl zijn er wel mensen geweest die met vocalen werkten, maar zelden in de aloude vorm van een liedje. Dus is dat een frisse benadering, in ieder geval voor mij.''

De vorm die zijn huidige project aanneemt, hijzelf achter de knoppen en een zanger, kwam veel voor in de jaren tachtig, met groepen als Blancmange en Soft Cell, hoewel het New-Yorkse duo Suicide al een decennium eerder in dat formaat opereerde. De muziek op Alright On Top verwijst af en toe onvermijdelijk naar het decennium van synthesizerpop, asymmetrische en getoupeerde kapsels en slechte smaak in het algemeen, maar Slater houdt vol dat hij niet bewust op de onverbiddelijk voortrollende trein van de jaren-tachtig-revival heeft willen springen.

,,Die jaren tachtig, dat is net een schimmel. Dat duikt altijd en overal weer op. Wat ik voor dit project misschien heb overgenomen is de manier waarop in die tijd synthesizers werden gebruikt: die namen de rol en de functie van de gitaren over. Een muur van synths in plaats van eentje van gitaren. Zo wou ik het op deze plaat ook. Ik heb altijd veel naar synthesizerpop uit die tijd geluisterd en ik heb een zwak voor dingen als Human League, maar de ritmes, de beats, waren steevast waardeloos. Stram en slap. We hadden de house-revolutie van eind jaren tachtig nodig om daar enige funk en spanning in te brengen. Je had in New York al wel de electro, ook een vorm van funk natuurlijk, maar de blanke popmuzikanten hier kwamen met exact dezelfde apparatuur nog niet in de buurt. Ze hadden in die tijd wel gevoel voor drama. Dat geldt zelfs voor de slechtste muziek van toen. Het was een reactie op de harde, materialistische sfeer van die jaren, zeker in Engeland. Wat dat betreft heb ik er geen goede herinneringen aan.''

Luke Slaters eigen jaren tachtig speelden zich af in een betrekkelijk isolement. Hij is van gemengd Afro-Amerikaanse en Koreaanse afkomst en groeide op in het Engelse Brighton. Daar raakte hij onder de indruk van electro en de vroege hiphop. ,,Ik was al snel bezig met scratchen. Ik maakte mijn eigen mixen met behulp van de pauzeknop op mijn cassetterecorder een onderschat ding en de voorloper van de sampler, welbeschouwd.''

Zijn eerste echte sampler, een onontbeerlijk instrument in de huidige elektronische muziek, kocht hij rond 1992. ,,In de jaren tachtig waren die dingen peperduur, alleen de meest succesvolle acts konden zich zo'n ding veroorloven. Dat is nu wel anders. De eerste keer dat ik een sampler zag was bij de Pet Shop Boys in het televisieprogramma Top Of The Pops, een Fairlight was dat. Ik dacht nog: bespeelt hij hem nou echt?''

De liedjes voor Alright On Top schreef hij op de `ouderwetse' manier, achter de piano. De onvermijdelijke Beatles noemt hij als een belangrijke invloed op zijn songschrijversschap. ,,Ik hield nooit zo van hun commerciële werk, meer van platen als Abbey Road en Sergeant Pepper. Ik heb mezelf altijd voorgehouden dat niemand die muziek zo goed begreep als ik, dat ik een ingewijde was. Zo'n houding is natuurlijk moeilijk vol te houden als je kijkt naar de massale aanhang die The Beatles altijd hebben gehad. Maar ik zag mezelf nu eenmaal graag als buitenstaander.''

Voorlopig heeft Luke Slater afscheid genomen van de waaier aan pseudoniemen waaronder hij, net als velen in de elektronische muziek, werkte. ,,Dit project is wat ik wil doen, dit staat het dichtst bij me. Dus gebruik ik mijn eigen naam, op het gevaar af dat het publiek denkt dat de zanger Luke Slater heet. Maar het is niet gezegd dat ik nooit meer onder een andere naam zal werken. Misschien doe ik dat nu wel, weet jij veel.''

Luke Slater: Alright On Top (Mute) distr. PIAS Optreden: 1/5, Melkweg Amsterdam